บทที่ 136 เจอกันอีกครั้ง

หลี่เซี่ยงตงรีบเดินกลับไปที่ตึกสถานีรถไฟ ผลักประตูเข้าห้องทำงาน เห็นอาเจ๋อกับโหวซานกำลังเคี้ยวซาลาเปากันอยู่ “โทษที กลับมาสายไปหน่อย” อาเจ๋อกัดซาลาเปาแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม “ไม่เป็นไรตงจื่อ ฉันก็เพิ่งนั่งลงเหมือนกัน”

โหวซานที่ก้มหน้าก้มตากินซาลาเปา เงยหน้าถาม “พี่ตง ปู่รองฉันไม่ได้บ่นอะไรใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “นายอยากจะถามว่า ปู่รองนายถามหานายหรือเปล่า ใช่ไหมล่ะ?” โหวซานพยักหน้า “อื้ม” หลี่เซี่ยงตงหยิบซาลาเปามากินพลางตอบ “ถามสิ ก่อนฉันกลับแกถามคำหนึ่งว่า เราสองคนอยู่ขบวนเดียวกันหรือเปล่า”

“ฉันจำได้ว่าเคยบอกแกไปแล้วนะ แป๊บเดียวก็ลืม แก่จนเลอะเลือนแล้วจริงๆ” โหวซานบ่นอุบอิบ แล้วก้มหน้ากินซาลาเปาต่อ

ทั้งสามคนรีบจัดการอาหารตรงหน้าจนเรียบ เปลี่ยนกลับมาใส่ชุดลำลอง แบกกระสอบเดินออกจากตึกสถานีรถไฟ อาเจ๋อวิ่งไปโบกรถสามล้อที่ริมถนน คนถีบสามล้อถีบรถตามอาเจ๋อมา มองดูเจ้าสามหน่อตรงหน้ากับข้าวของบนพื้นอย่างพินิจพิเคราะห์ หน้าตาคุ้นๆ แฮะ! นี่มันไอ้พวกหน้าด้านสามคนที่คราวก่อนให้ 5 เหมาถีบไปส่งวัดไป๋ถ่านี่หว่า เล่นเอาเขาหมดแรงจนตอนบ่ายออกมารับลูกค้าไม่ได้เลย!

“พวกนายจะไปวัดไป๋ถ่าใช่ไหม?” โหวซานตกใจ “เฮ้ย~ ลุงรู้ได้ไงเนี่ย?” คนถีบสามล้อมองค้อนโหวซาน “ค่ารถพวกเอ็งเตรียมไว้ 5 เหมาใช่ไหมล่ะ?”