บทที่ 137 นายคิดจะทำอะไร?

“ตงจื่อ ตื่นมากินข้าวเที่ยงได้แล้ว” หลี่เซี่ยงตงถูกอาเจ๋อปลุก เขาลุกจากเตียงไปล้างหน้า แล้วมานั่งที่โต๊ะอาหาร มองดูเกี๊ยวสี่จานตรงหน้า “พวกนายออกไปซื้อมาเหรอ?”

อาเจ๋อกับโหวซานเคี้ยวเกี๊ยวแก้มตุ่ย ส่ายหน้าดิก “ฉันซื้อเอง” ปู่ซุนนั่งลง คีบเกี๊ยวจิ้มน้ำส้มสายชู “ตอนนี้พวกเธอสามคนเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภของฉัน ฉันไม่กล้าให้พวกเธอกินหมั่นโถวกับผักดองหรอก”

หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ดูท่าลุงซุนจะกำไรไม่น้อยสินะครับ”

“รวยด้วยกัน รวยด้วยกัน” ปู่ซุนวางตะเกียบลง ประสานมือคารวะพร้อมพูดคำมงคลหยอกล้อ แกกำไรไม่น้อยจริงๆ คราวก่อนพอพวกหลี่เซี่ยงตงกลับไป แกก็ปล่อยข่าวออกไป วันรุ่งขึ้นพวกพ่อค้าคนกลางก็แห่กันมาถึงบ้าน แกเก็บจิ้งหรีดไว้เองแค่ยี่สิบกว่าตัว ที่เหลือขายต่อให้เพื่อนร่วมวงการบวกกำไรตัวละ 5 เหมา โดยเฉพาะตัวท็อป 4 ตัวคราวก่อน ทำกำไรให้แกเหนาะๆ 10 หยวน

“ตงจื่อ รอบนี้ไม่มีตัวท็อปบ้างเหรอ?”