บทที่ 138 ปรับทุกข์

บ่ายสี่โมงกว่าแล้ว หลี่เซี่ยงตงเดินเข้าไปในร้านอาหารของรัฐที่เฉียนปินทำงานอยู่ ภายในร้านไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว มีเพียงพนักงานต้อนรับสองคนกับเจ้าหน้าที่บัญชีคนหนึ่งจับกลุ่มคุยเล่นหัวเราะร่ากันอยู่ พอเห็นหลี่เซี่ยงตงเดินเข้ามา อย่าว่าแต่กล่าวต้อนรับเลย พวกเธอแทบไม่สนใจด้วยซ้ำ แค่ปรายตามองแวบเดียวแล้วก็หันกลับไปทำธุระของตัวเองต่อ

ยุคนี้จะมาร้านอาหารรัฐต้องรู้จักสังเกต อย่ารอให้พนักงานมาถามว่าจะกินอะไร เข้าประตูมาต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน พวกพนักงานเหล่านี้ทำตัวเป็นเจ้านาย จะให้มาบริการน่ะฝันไปเถอะ ในใจพวกเธอคงภาวนาไม่ให้มีลูกค้ามากินข้าวด้วยซ้ำ เพราะไม่ว่าลูกค้าจะมากจะน้อย เงินเดือนก็เท่าเดิมไม่ขาดไม่เกิน หลี่เซี่ยงตงก้าวเท้าเข้าห้องโถงใหญ่ก็ตะโกนเรียกไปทางครัวหลังร้าน “เฉียนปิน~ เฉียนปิน~”

“มาแล้ว มาแล้ว” เฉียนปินเดินพุงพลุ้ยออกมาจากครัว มือหนึ่งคีบบุหรี่ อีกมือถือแตงโมชิ้นโต หลี่เซี่ยงตงเห็นสภาพเพื่อนแล้วอดขำไม่ได้ “ชีวิตนายนี่สุขสบายจริงๆ นะ”

“แหะๆ ตงจื่อ นายกินแตงโมไหม? เดี๋ยวฉันไปหยิบให้” เฉียนปินทำท่าจะหันกลับไปในครัว หลี่เซี่ยงตงรีบห้าม “ไม่ต้องหรอก ฉันไม่กิน”

เฉียนปินยิ้มร่าเดินเข้ามาถาม “นายมีธุระอะไรกับฉันเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “อืม ออกไปคุยข้างนอกเถอะ” ทั้งสองเดินออกมาจากร้านอาหาร ยืนอยู่ข้างประตูร้าน หลี่เซี่ยงตงปฏิเสธบุหรี่ที่เฉียนปินยื่นให้ เดี๋ยวกลับบ้านต้องไปอุ้มลูก “ช่วงนี้นายไม่ยุ่งใช่ไหม?” เฉียนปินแทะแตงโมตอบเสียงอู้อี้ “ไม่ยุ่งหรอก วันๆ ว่างจนจะรากงอกอยู่แล้ว วันนี้พ่อฉันหยุดงานกลับบ้านไปหาคนเดินหมากรุกด้วยซ้ำ”