บทที่ 139 ย่าหาเรื่องให้ผมแล้วไหมล่ะ

หลี่เซี่ยงตงยื่นไก่ตุ๋นสองตัวในกระเป๋าสะพายให้แม่ แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง โจวอวี้ฉินเดินตามเข้ามา พอเห็นสามีกำลังล้วงเงินออกจากกระเป๋า เธอก็รีบหันไปลงกลอนประตูทันที เธอมองปึกเงินและตั๋วบนโต๊ะด้วยความตื่นเต้น ถามเสียงกระซิบกระซาบว่า “ทำไมเงินเยอะขนาดนี้ล่ะคะ?”

“รอบนี้ออกไปหาได้ 472 หยวน ฉันทิ้งทุนไว้ที่อาเจ๋อ 100 หยวนสำหรับรอบหน้า ซื้อเนื้อหมู 5 ชั่งกับน้ำมัน 10 ชั่งเข้าบ้าน ที่เหลือก็กองอยู่นี่หมดแล้ว ตั๋วพวกนี้เธอว่างเมื่อไหร่ก็เอาไปแลกของนะ อย่าเก็บจนหมดอายุล่ะ” หลี่เซี่ยงตงพูดพลางเดินไปหยิบกล่องไม้เก็บเงินจากตู้เสื้อผ้าอย่างรู้งาน

“ฉันขออีกยี่สิบหยวนนะ ที่เหลือเธอเก็บไว้เถอะ” โจวอวี้ฉินสงสัย “เมื่อสองวันก่อนฉันเพิ่งให้ไปยี่สิบหยวนไม่ใช่เหรอ?” หลี่เซี่ยงตงใช้นิ้วจิ้มหน้าผากภรรยาเบาๆ “ฉันให้พ่อไป 10 หยวน ที่เหลือก็ใช้ระหว่างทางหมดแล้ว เธอคิดว่าไก่ตุ๋นที่ฉันหิ้วกลับมาเขาแจกฟรีหรือไง?”

“อ๋อ งั้นหยิบไปเถอะค่ะ ออกไปข้างนอกพกเงินติดตัวไว้บ้างก็ดี หมดแล้วค่อยบอกฉัน”

โจวอวี้ฉินเรียงเงินตามมูลค่า เห็นตั๋วผ้าหลายใบปนอยู่ในกองตั๋ว “ตั๋วผ้าพวกนี้ตัดชุดให้เด็กๆ ได้สามชุดพอดีเลย” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “งั้นตัดให้เสี่ยวเหมย เสี่ยวหลาน แล้วก็ลูกสาวเราก่อน ไว้คราวหน้าฉันค่อยหาตั๋วมาตัดให้พวกเด็กผู้ชายตัวแสบ”