บทที่ 140 วัยเด็กอันแสนสุข

หลี่เซี่ยงตงนั่งบนม้านั่งพลางครุ่นคิดในใจ... เอาชาของโหวเจี้ยนเซ่อ (พ่อโหวซาน) กลับไปเป็นของฝากให้โหวเจี้ยนเซ่อ... อาโหวคงจำไม่ได้หรอกมั้ง? ลองคิดทบทวนดูอีกที ก็ไม่น่ามีปัญหา บนห่อชาก็ไม่ได้ทำเครื่องหมายอะไรไว้สักหน่อย พอคิดได้แบบนั้น หลี่เซี่ยงตงก็หายห่วง ปู่ ย่า หลาน นั่งคุยกันในลานบ้านจนพ่อหลี่และพี่ชายทั้งสองเลิกงานกลับมา

“อาสาม ไก่ตุ๋นที่อาเอามาหอมมากเลยครับ!” หลี่เสี่ยวเจียงกำลังแทะปีกไก่ เขาเป็นพี่คนโต น่องไก่เลยตกไม่ถึงท้อง มือข้างหนึ่งถือปีกไก่ อีกข้างถือหมั่นโถว วันนี้มีเนื้อสัตว์ แม่หลี่เลยนึ่งหมั่นโถวแป้งสาลีล้วนเป็นพิเศษ

“อร่อยก็กินเยอะๆ อาสามมีปีกไก่อีกอัน ยกให้เอ็งเลย” หลี่เซี่ยงตงคีบปีกไก่ในชามตัวเอง เดินไปใส่ชามหลานชาย “รู้ไหมว่าส่วนไหนของไก่อร่อยที่สุด?” เขาเห็นเด็กๆ ที่โต๊ะอาหารเล็กเงยหน้ามอง ก็ยิ้มแล้วพูดต่อ “ตีนไก่ คอไก่ แล้วก็ปีกไก่ไง ในชามอาสะใภ้สามยังมีตีนไก่อีกอัน ใครจะกินบ้าง? เดี๋ยวอาไปเอามาให้” พวกหลี่เสี่ยวปอส่ายหน้าดิก หลี่เสี่ยวเจียงกัดปีกไก่เงียบๆ ไม่พูดอะไร ชำเลืองมองน้องๆ สี่คนที่กำลังแทะน่องไก่ แล้วแค่นเสียง ‘หึ’ ในลำคอ อาสามจะมาหลอกเขาอีกแล้ว เขาไม่ใช่เจ้าทึ่มน้องชายเขานะ ใครๆ ก็รู้ว่าน่องไก่อร่อยที่สุด!

โจวอวี้ฉินหันมายิ้ม “รีบมาทานข้าวเถอะค่ะ ลูกสาวรอให้คุณป้อนอยู่” หลี่เซี่ยงตงยิ้มรับลูกสาวมาจากอ้อมกอดภรรยา หลี่เสี่ยวจู้ยังเล็กเกินกว่าจะกินไก่ ในชามแกเป็นไข่ตุ๋นที่แม่หลี่ตั้งใจทำให้เป็นพิเศษ ไก่ตุ๋นสองตัวส่วนใหญ่ลงท้องเด็กๆ หมด หลี่เซี่ยงตงไม่ได้แตะสักชิ้น เขาซื้อมาเพื่อให้คนที่บ้านได้กินของดีๆ ต่างหาก ถ้าจะประหยัดทำกินเองก็ได้ แต่ที่หิ้วมาไกลขนาดนี้เพราะไก่ตุ๋นไม่ต้องใช้ตั๋วแลกซื้อ และไก่ตุ๋นเต๋อโจวรสชาติดีจริงๆ ที่บ้านทำยังไงก็ไม่อร่อยเท่า

ครอบครัวใหญ่กินมื้อเย็นกันอย่างครึกครื้น สามหนุ่มจอมซน หลี่เสี่ยวเจียงและน้องๆ วิ่งเล่นย่อยอาหารกันในลานบ้าน กระโดดโลดเต้นเพื่อให้กระเพาะว่างจะได้กินแตงโมต่อ ฟ้ายังไม่ทันมืด พ่อหลี่ดึงแตงโมขึ้นจากบ่อน้ำ แม่หลี่หั่นแตงโมทั้งสองลูก หลี่เสี่ยวเจียงถือแตงโมชิ้นหนึ่งไปอวดหลี่เสี่ยวปอกับหลี่เสี่ยวไห่ “กินแบบเย็นๆ นี่มันชื่นใจจริงๆ ดูสิ ขนลุกซู่เลย”