บทที่ 141 คนรุ่นก่อน

“พอได้แล้ว ไม่ต้องกินแล้ว” หลี่เซี่ยงตงยืนรออยู่ที่ประตูจนลูกชายฉี่เสร็จ ถึงเดินเข้าไปแย่งเปลือกแตงโมในมือมา เขาเห็นกางเกงลูกชายเปียกโชก แถมยังมีจุดโคลนที่กระเด็นจากพื้นตอนฉี่ใส่เต็มไปหมด จึงสั่งว่า “รีบกลับเข้าห้องไปให้แม่เปลี่ยนชุดเลยไป”

“คร้าบ~” หลี่เสี่ยวไห่แอ่นพุงกลมป็อก ยกขาเดินเตาะแตะไปหาแม่ “เสี่ยวไห่ อย่าเพิ่งไป!” หลี่เสี่ยวเจียงรีบวิ่งเข้ามาหา หลี่เสี่ยวไห่เรอเสียงดังเอิ๊ก “พี่ใหญ่ พ่อไล่ผมไปเปลี่ยนชุด”

“เดี๋ยวสิ ขอพี่จับหน่อย” หลี่เสี่ยวเจียงยิ้มร่า ยื่นมือไปลูบพุงกลมๆ ของน้องชายแล้วตบเบาๆ “เสี่ยวไห่ แตงโมลูกนี้ใกล้สุกแล้วนี่นา ฮ่าๆๆๆ”

พี่สะใภ้ใหญ่เดินเข้ามาบิดหูหลี่เสี่ยวเจียง “วันๆ ไร้สาระจริงนะเอ็ง ไปเก็บเปลือกแตงโมบนโต๊ะในห้อง แล้วเอาไปล้างที่อ่างน้ำเดี๋ยวนี้”

“โอ๊ย~ รู้แล้วครับแม่ ปล่อยมือเถอะ” หลี่เสี่ยวเจียงดิ้นหลุดจากมือแม่ วิ่งไปช่วยน้องสาวสองคนเก็บเปลือกแตงโม ส่วนหลี่เสี่ยวปอที่โดนหลี่เสี่ยวไห่ฉี่ใส่ ก็ถูกพี่สะใภ้รองลากตัวไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า