บทที่ 142 มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?

หลี่เสี่ยวเจียงได้ยินอาสามพูดแบบนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น! เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะได้นั่งรถไฟไปเที่ยวต่างจังหวัด หน้าตาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “รถไฟปู๊นๆ ฉันจะได้นั่งรถไฟแล้วโว้ย!”

หลี่เสี่ยวเจียงตะโกนลั่นลานบ้าน เดี๋ยวก็ตะโกนว่าจะได้นั่งรถไฟไปเที่ยว เดี๋ยวก็ตะโกนว่าจะได้ไปหาทวด เสียงดังจนคนในบ้านต้องเดินออกมาดู แม้แต่โจวอวี้ฉินที่อุ้มหลี่เสี่ยวจู้อยู่ในห้องปีกตะวันตกก็ยังเดินออกมา มีแค่พ่อหลี่กับแม่หลี่ที่ไม่ออกมา คาดว่าพ่อคงกำลังปลอบแม่อยู่ในห้อง

พี่ชายใหญ่หลี่ที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้อง พอได้ยินลูกชายตะโกนเรื่องทวด ซึ่งก็คือแม่ยายของเขานั่นแหละ เขากลัวว่าแม่ได้ยินแล้วจะสะเทือนใจจนนอนไม่หลับ พี่ชายใหญ่หลี่หน้าบึ้งตึงเดินดุ่มๆ ออกมาจากห้อง ตรงเข้าไปตบกบาลลูกชายดัง ผัวะ “หุบปาก! ตะโกนบ้าบออะไรของแก? ขืนแหกปากอีกพ่อจะฟาดให้ตาย!”

หลี่เสี่ยวจู้เห็นลุงตีลูกพี่ลูกน้อง ก็ดึงเสื้อแม่ ชี้ไปที่หลี่เสี่ยวเจียงแล้วหัวเราะคิกคัก “แม่... ตี...” โจวอวี้ฉินถลึงตาใส่ลูกสาว “ถ้าพูดคำว่าตีอีก แม่จะตีหนู เชื่อไหม?” หลี่เสี่ยวจู้ได้ยินว่าจะโดนตี ก็รีบหดมือซุกอก สะบัดหน้าหนีแม่ทันที

หลี่เสี่ยวเจียงที่โดนพ่อตบกบาล รู้สึกน้อยใจสุดขีด ลูบหัวป้อยๆ ถามเสียงเครือ “พ่อตีผมทำไม? อาสามเป็นคนบอกผมเองนะ!”