บทที่ 143 ตั๋วรถจักรยาน

หลี่เซี่ยงตงรู้สึกหงุดหงิดใจตัวเอง นี่มันเป็นเรื่องโง่ๆ ที่เขาทำไว้ในชาติก่อน ซึ่งลืมไปหมดสิ้นแล้ว เขาได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ คืนเงินพี่ชายรองไป แล้วบอกให้พี่ชายรองรีบไปแก้ต่างกับพี่สะใภ้รองซะ อย่าให้ผัวเมียต้องมาผิดใจกันเพราะเศษเงินแค่นี้

คราวนี้สามพี่น้องก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว เรื่องไปเยี่ยมยายถือว่าเป็นอันตกลง ไม่ว่าจะเสียเงินเท่าไหร่ ก็ต้องไปกันทั้งครอบครัว ปู่หลี่พูดถูก ควรพาหลานๆ ไปให้ยายได้เห็นหน้าบ้าง ส่วนค่าใช้จ่าย แน่นอนว่าหลี่เซี่ยงตงรับหน้าเสื่อออกส่วนใหญ่ ก็ใครใช้ให้เขารวยกว่าเพื่อนล่ะ หลี่เซี่ยงตงเปิดประเด็นและหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องที่ทุกคนในบ้านอึดอัดใจมานาน ตอนนี้บรรยากาศในบ้านตระกูลหลี่ดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลี่เสี่ยวเจียงพาน้องชายสองคนเล่นรถไฟในลานบ้าน เขาเดินนำหน้าพลางตะโกน “รถไฟน้อย ปู๊น ปู๊น” หลี่เสี่ยวปอที่ดึงชายเสื้อพี่ใหญ่อยู่ข้างหลัง และหลี่เสี่ยวไห่ที่รั้งท้าย ตะโกนตาม “ปู๊น ปู๊น ปู๊น~”

“เล่น... เล่น...” หลี่เสี่ยวจู้เห็นพี่ชายเล่นกันสนุก ก็อยากจะลงไปเล่นด้วย พอเห็นหลี่เซี่ยงตงเดินออกมาจากห้องปีกตะวันออก ก็ร้องเรียก “พ่อ... เล่น...”

“ได้สิ เดี๋ยวพ่อพาหนูไปเล่นนะ” หลี่เซี่ยงตงเดินไปรับลูกสาวจากอ้อมกอดภรรยา “พวกเอ็งสามคนเดินช้าๆ หน่อย ให้น้องตามไปเล่นด้วย” เขาอุ้มลูกสาวไปกลางลานบ้าน ก้มตัวประคองหลี่เสี่ยวจู้ให้เดินเตาะแตะตามหลังหลี่เสี่ยวไห่ไปช้าๆ