บทที่ 144 ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่อาเนี่ย?

กริ๊งๆ~ เสียงกระดิ่งจักรยานดังกังวานไปทั่วตรอกยามเช้า หลี่เซี่ยงตงปั่นจักรยานที่ยืมมาจากบ้านอาเจ๋อ ไปซื้อบุหรี่ เหล้า และลูกอมจนครบ แล้วจึงวกกลับบ้านไปเอาเนื้อหมูที่ซื้อไว้เมื่อวาน ของที่ยัดใส่กระเป๋าสะพายได้ก็ยัดลงไป อันไหนยัดไม่ลงก็แขวนไว้ที่แฮนด์รถ บอกกล่าวคนในบ้านเรียบร้อย เขาก็ปั่นจักรยานอย่างเอาเป็นเอาตาย แวะไปที่สถานีรถไฟก่อน ที่บ้านใบชาหมดแล้ว เขาเลยกะจะไปเอาชาหลงจิ่งที่ลุงไห่ให้ไว้กลับบ้าน

ออกจากห้องทำงานก็บึ่งตรงไปที่บ้านพักพนักงานการรถไฟ ซึ่งเป็นบ้านของโหวซาน บ้านพักพนักงานการรถไฟมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตึกที่สร้างยุค 50 จะเป็นแบบ ‘กำแพงดินอัด’ (กานต้าเหล่ย) พอยุค 60 ก็เปลี่ยนเป็นบ้านชั้นเดียวอิฐแดงหลังคากระเบื้องแดงเรียงรายเป็นตับ ส่วนบ้านโหวซานเป็นตึกอิฐแดง 3 ชั้น ตามแบบฉบับยุค 70 อีกสองปีข้างหน้า ตึกโครงสร้างอิฐคอนกรีตสูง 5 ชั้นขึ้นไปก็จะเริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว

หลี่เซี่ยงตงถามทางคนแถวนั้นนิดหน่อย ก็รู้ตำแหน่งบ้านโหวซาน เขาเพิ่งจอดจักรยานกำลังจะหิ้วของขวัญขึ้นตึก จู่ๆ ก็มีคนมาตบไหล่จากด้านหลัง เกาซินหมินยิ้มร่า แซวว่า “เจ้าหนุ่ม หิ้วของพะรุงพะรังขนาดนี้ กะจะมาติดสินบนผู้นำหรือไง?”

“อาเกา อย่าใส่ร้ายผมสิครับ หัวใจผมแดงฉานเพื่อชาติเสมอนะ” หลี่เซี่ยงตงหันไปเห็นเกาซินหมินก็ตกใจ ตอนอยู่บนรถไฟก็เจอ ลงมาเดินดินแล้วยังจะเจออีก “อาเกามาทำอะไรที่นี่ครับ?”

“เอ็งไปไหน ข้าก็ไปนั่นแหละ” พูดจบเกาซินหมินก็ไพล่มือเดินนำเข้าไปในตึก หลี่เซี่ยงตงหิ้วของเดินตามหลัง เห็นในมือแกถือกระติกน้ำทหารมาด้วย แถมที่เอวด้านหลังยังตุงๆ แปลกๆ “อาคงไม่ได้กะจะมาฟ้องผู้ปกครองหรอกนะครับ?” เกาซินหมินหยุดเดิน หันมาจ้องหน้า “ใช้คำไม่ถูก ข้าตั้งใจมาหารือกับครอบครัวตระกูลโหวเรื่องปัญหาการศึกษาของบุตรหลานต่างหาก”