บทที่ 151 ยัยหนูจอมตะกละ

หลี่เสี่ยวเจียงเป็นตัวแทนเข้าไปในห้อง “อาสามครับ พวกเราตกลงกันแล้ว ทุกคนอยากกินน้ำอัดลมครับ” พี่สะใภ้ใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินลูกชายพูดก็หันขวับ “กินน้ำอัดลมอะไร?” หลี่เสี่ยวเจียงเห็นสายตาพิฆาตของแม่ ก็ตอบเสียงอ่อย “อาสามบอกว่าจะซื้อน้ำอัดลมให้พวกผมกินครับ”

หลี่เซี่ยงตงเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ทำท่าจะบ่น ก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ผมเป็นคนบอกว่าจะซื้อให้เด็กๆ เองครับ” ย่าหลี่ที่นั่งถือไม้เท้าอยู่ข้างๆ ยิ้มอย่างใจดี “เด็กๆ อยากกิน ตงจื่อก็รับปากไปแล้ว ก็ให้เขาไปซื้อเถอะ” ปู่หลี่พยักหน้าเห็นด้วย “ไปเถอะตงจื่อ ปู่ว่าน้ำอัดลมก็อร่อยดี ซื้อมาเยอะๆ หน่อย รอพ่อเอ็งกับพวกลุงกลับมาจากทำงานจะได้ชิมกันด้วย”

สองผู้เฒ่ารู้ว่าหลานชายคนเล็กหาเงินได้แล้ว เลยไม่บ่นเรื่องใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย อีกอย่าง สองผู้เฒ่ายังช่วยเก็บเงินให้หลานชายอยู่ แค่น้ำอัดลมไม่กี่ขวด ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก เมื่อปู่ย่าออกปาก คนอื่นในบ้านก็ไม่มีใครกล้าคัดค้าน

หลี่เซี่ยงตงฝากลูกสาวไว้กับหลานสาวทั้งสอง แล้วพาหลี่เสี่ยวเจียงกับหลี่เสี่ยวเทาไปสหกรณ์ซื้อน้ำอัดลม น้ำอัดลมเป่ยปิงหยางขวดละ 1 เหมา 5 เฟิน เขาควักเงินซื้อรวดเดียว 20 ขวด สามอาหลานหิ้วถุงตาข่ายใส่ขวดน้ำอัดลมคนละไม้คนละมือเดินกลับบ้าน หลี่เซี่ยงตงชอบกินของเย็นๆ อากาศร้อนแบบนี้เหมาะกับเครื่องดื่มเย็นจัด เขาเลยแบ่งน้ำอัดลม 10 ขวดไปแช่ไว้ในบ่อน้ำ ไล่หลานๆ ให้ออกห่างจากบ่อน้ำ แล้วเดินเข้าห้องเห็นแม่กำลังนวดแป้งอยู่

“ทำไมถึงนวดแป้งสาลีล่ะครับ?” แม่หลี่หันมาอธิบาย “เมื่อวานลูกบอกให้ทำเกี๊ยวเนื้อให้หลานกินไม่ใช่เหรอ? เที่ยงนี้ลูกกับเจ้าเทาไม่กลับมากินข้าว ก็เลยต้องรอทำมื้อเย็นนี่แหละ” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า เห็นพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองเตรียมจะปรุงไส้เกี๊ยว ก็รีบร้องห้าม “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง อย่าเพิ่งปรุงไส้นะครับ ผมขอออกไปทำธุระแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมาปรุงให้เอง”