บทที่ 150 พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว

“เล่น...” หลี่เสี่ยวจู้เห็นพวกพี่ๆ เล่นกันในลานบ้าน แกก็อยากจะลงไปเล่นบ้าง มือเล็กๆ ตบตีหลี่เซี่ยงตงยิกๆ

“เดี๋ยวพ่อไปยกม้านั่งมา เรานั่งดูพี่ๆ เล่นกันตรงนี้ดีไหม?” หลี่เซี่ยงตงอุ้มลูกสาวกลับเข้าไปหยิบเก้าอี้พับในห้อง พอนั่งลงเขาก็จับหลี่เสี่ยวจู้ยืนบนพื้น แล้วใช้ขาสองข้างหนีบตัวแกไว้กันล้ม

“ไป... เล่น...” หลี่เสี่ยวจู้ไม่ยอม บิดตัวจะดิ้นให้หลุด

“ตากแดดร้อนจะตาย เดี๋ยวก็ดำหมดหรอก ดูพี่เสี่ยวเจียงกับพี่เสี่ยวเทาสิ ดำเป็นก้อนถ่านแล้ว พอมืดปุ๊บพ่อมองไม่เห็นเลยนะ” หลี่เซี่ยงตงไม่อยากออกไปตากแดด นั่งดูเรื่องสนุกอยู่ใต้ชายคาสบายกว่าตั้งเยอะ

“อาสาม!” หลี่เสี่ยวเจียงวิ่งเข้ามาในลานบ้าน เห็นหลี่เซี่ยงตงก็พุ่งตรงเข้ามาหา หลี่เซี่ยงตงไม่รอให้หลานวิ่งมาถึง สั่งสวนไปทันที “ล้างมือ”