บทที่ 149 ฝากขอบคุณแทนหลานชายคนโตหน่อยเถอะ

หลังจากส่งเกาซินหมินกลับไปแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็ตั้งใจจะกลับบ้านบ้าง “อย่าเพิ่งรีบกลับ มาห้องหนังสือกับอาหน่อย อาจะมีเรื่องจะคุยด้วย” โหวเจี้ยนเซ่อพูดจบก็หันหลังเดินนำไปที่ห้องหนังสือ

หลี่เซี่ยงตงเดินตามเข้าไป “อาโหวมีอะไรจะสั่งเสียเหรอครับ?” โหวเจี้ยนเซ่อนั่งลงแล้วชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้าม “นั่งก่อนสิ” รอจนหลี่เซี่ยงตงนั่งเรียบร้อย แกก็เปิดประเด็นถาม “เอ็งกับเจ้าสามบ้านอา กำลังค้าของเถื่อน (เกาต่าวเหยีย) กันอยู่ใช่ไหม?”

หลี่เซี่ยงตงไม่นึกว่าจะโดนถามตรงๆ นึกว่าแกแค่เป็นห่วงลูกชายเหมือนป้าโหว แต่ในเมื่อถามมาแบบนี้ แสดงว่าแกต้องรู้อะไรมาบ้างแล้ว เขาเดาว่าไม่น่าใช่เกาซินหมินไปฟ้อง คงเป็นโหวซานนั่นแหละที่เผลอหลุดพิรุธออกมา “เอ่อ... คือว่า... พวกผมรับซื้อจิ้งหรีดมาขายน่ะครับอา”

“จิ้งหรีด?” โหวเจี้ยนเซ่องงเป็นไก่ตาแตก “จิ้งหรีดมันมีอยู่เต็มบ้านเต็มเมืองไม่ใช่เหรอ? ถึงขนาดต้องถ่อไปรับซื้อถึงมณฑลซานตงเลยเรอะ?” วงการใครวงการมัน สังคมมันต่างกัน โดยเฉพาะคนในแวดวงรถไฟ ปิโตรเลียม หรือยาสูบ ซึ่งเป็นเหมือนอาณาจักรปิด ตั้งแต่เกิดจนตาย แทบไม่ต้องสุงสิงกับคนนอก หน่วยงานดูแลให้หมดทุกอย่าง

หลี่เซี่ยงตงอธิบายให้ฟังคร่าวๆ โหวเจี้ยนเซ่อฟังจบก็พยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ฟังดูแล้วไอ้แมลงพวกนี้ทำเงินได้จริงๆ แฮะ”