บทที่ 148 ของขวัญตอบแทน

หลี่เซี่ยงตงกลั้นขำเดินออกมาจากห้องโหวซาน “ป้าโหวครับ ผมจดเสร็จแล้ว ป้าลองดูนะครับว่ามีตรงไหนไม่เข้าใจไหม เดี๋ยวผมอธิบายให้” ป้าโหวไม่ได้มองกระดาษที่เขายื่นให้ แต่มองหน้าเขาแล้วถามว่า “มีเรื่องอะไรน่าดีใจเหรอ? อยากหัวเราะก็หัวเราะออกมาเถอะ จะกลั้นไว้ทำไม”

“อะแฮ่ม” หลี่เซี่ยงตงพยายามสะกดกลั้นรอยยิ้ม “วันนี้มีความสุขไงครับ ป้ารีบดูเถอะครับว่าที่ผมจดใช้ได้ไหม”

ป้าโหวรับสูตรอาหารไปดูแล้วพยักหน้า “ตงจื่อ ป้าอ่านรู้เรื่อง เธอจดละเอียดมากเลย”

“ถ้าป้าไม่มีปัญหาผมก็วางใจครับ” หลี่เซี่ยงตงเกลียดคำว่า ‘ปริมาณพอเหมาะ’ กับ ‘เล็กน้อย’ ที่มักโผล่มาในสูตรอาหารที่สุด ดังนั้นเขาจึงเขียนกำกับไว้อย่างละเอียดยิบว่าต้องใส่เกลือกี่ช้อน เทซีอิ๊วกี่ทัพพี ชัดเจนแจ่มแจ้ง

หลี่เซี่ยงตงยกข้อมือดูนาฬิกา บ่ายสองโมงแล้ว เขามองเข้าไปในห้องรับแขก เห็นโหวเจี้ยนเซ่อและเกาซินหมินกำลังจิบชาสูบบุหรี่ เดินหมากรุกกันอย่างออกรสออกชาติ เขาเลยต้องกลืนคำพูดที่จะขอตัวกลับลงคอไป ถ้าเขาพาหลี่เสี่ยวเทากลับตอนนี้ แล้วเกาซินหมินล่ะจะกลับไหม? คำพูดขัดคอทำลายบรรยากาศแบบนั้น เขาไม่พูดหรอก