บทที่ 147 อาสาม หัวเราะอะไรครับ?

หลี่เซี่ยงตงใช้เนื้อหมู 5 ชั่งที่พกมา ตัดส่วนที่เป็นหมูสามชั้นมันแทรกสวยงามออกมาส่วนหนึ่ง เขาตั้งใจจะทำหมูสามชั้นกรอบอีกเมนูหนึ่ง พวกโหวเจี้ยนเซ่อโดนป้าโหวไล่ออกไปนานแล้ว เหลือแค่ป้าโหวที่ยืนจ้องอยู่ในครัว เพื่อขโมยวิชาอย่างเปิดเผย ดวงตาทั้งสองข้างของป้าโหวจ้องเขม็งไปที่ทุกขั้นตอนการทำ นางไม่ได้รู้สึกเสียดายน้ำมันและเครื่องปรุงที่หลี่เซี่ยงตงสาดลงไปแบบไม่ยั้งมือแม้แต่น้อย ก็สามีนางเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายแรงงานและค่าจ้าง แค่น้ำมันกับเครื่องปรุงนิดหน่อยไม่ได้อยู่ในสายตาหรอก

หลี่เซี่ยงตงสังเกตเห็นว่าป้าโหวพยายามท่องจำสูตร จึงยิ้มแล้วบอกว่า “ป้าโหวครับ ไม่ต้องจำหรอก เดี๋ยวผมจดสูตรละเอียดของสองเมนูนี้ใส่กระดาษให้ครับ” วันนี้หลี่เซี่ยงตงได้ปลดปล่อยฝีมือเต็มที่ ถ้าขืนทำแบบนี้ที่บ้าน แม่คงตบกบาลแยกแน่ “ตงจื่อ ถ้าเธอพูดแบบนี้ ป้าก็ไม่เกรงใจนะ เดี๋ยวจดให้ละเอียดๆ เลยนะจ๊ะ” ป้าโหวดีใจมาก นางกินข้าวร้านอาหารมาก็เยอะ แต่ปลาต้มพริกน้ำมันเมื่อกี้กับหมูสามชั้นกรอบจานนี้ อย่าว่าแต่เคยกินเลย เห็นยังไม่เคยเห็น นี่มันสูตรลับชัดๆ หลี่เซี่ยงตงใจกว้างถึงขนาดจะจดสูตรให้ นางรู้สึกว่าเด็กคนนี้ช่างมีน้ำใจงาม

สุดท้ายหลี่เซี่ยงตงทำถั่วลิสงทอด เมนูถนัดปิดท้าย บวกกับกับข้าวที่ป้าโหวทำไว้อีก 3 อย่าง มื้อเที่ยงวันนี้ก็ครบเครื่อง โหวเจี้ยนเซ่อกับเกาซินหมินที่นั่งเดินหมากเมื่อกี้ ใจไม่อยู่กับกระดานแล้ว นั่งรอเวลาเปิดโต๊ะอย่างใจจดใจจ่อ ส่วนโหวซานกับหลี่เสี่ยวเทาไม่ต้องพูดถึง วิ่งมาถามที่ครัวทุกห้านาทีว่าจะกินข้าวได้หรือยัง

กับข้าว 6 อย่างวางเต็มโต๊ะ ทุกคนนั่งประจำที่ หลี่เซี่ยงตงถือขวดเหล้าเฟินจิ่วรินให้โหวเจี้ยนเซ่อและเกาซินหมินจนเต็มแก้วก่อน โหวเจี้ยนเซ่อพูดขึ้น “ตงจื่อ วันนี้วันดี รินให้ป้าโหวสักแก้วด้วยสิ” ป้าโหวหัวเราะ “เอาสิ วันนี้ฉันขอดื่มกับพวกคุณสักแก้ว”

“ได้เลยครับ” หลี่เซี่ยงตงหยิบแก้วใบเล็กมารินให้ป้าโหว แล้วค่อยรินให้ตัวเองเป็นคนสุดท้าย