บทที่ 146 หอมจริงๆ!

โหวซานโอบไหล่หลี่เสี่ยวเทาเดินเข้ามาในบ้านอย่างสนิทสนมราวกับพี่น้อง แต่พอเหลือบไปเห็นหลี่เซี่ยงตง เขาก็ดันเห็นเกาซินหมินนั่งอยู่ด้วย! โหวซานกลับหลังหันเตรียมวิ่งหนีทันที!

โหวเจี้ยนเซ่อเห็นลูกชายจะหนี ก็รีบตะโกนสั่ง “เจ้าเทา รีบขวางอาจารย์เอ็งไว้เร็ว!” หลี่เสี่ยวเทาได้ยินคำสั่งโหวเจี้ยนเซ่อ ก็วิ่งไปสองก้าวคว้าเสื้อโหวซานไว้ แล้วกอดเอวโหวซานที่ดิ้นพราดๆ ลากกลับเข้ามา “หลี่เสี่ยวเทา! ฉันเป็นอาจารย์ของนายนะ นายกล้าทำแบบนี้กับฉันเหรอ! นี่มันศิษย์คิดล้างครูชัดๆ!” หลี่เสี่ยวเทาสูดน้ำมูก “อาจารย์ ผมต้องเชื่อฟังปู่อาจารย์ครับ”

“แก... แก...” โหวซานโกรธจนหน้าเขียว ถ้ารู้แบบนี้เขาไม่น่าให้ลูกศิษย์โขกหัวคารวะพ่อเขาเลย ให้ตายสิ รับศิษย์มาไม่กี่วันก็แปรพักตร์ซะแล้ว! โหวเจี้ยนเซ่อเห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของลูกชาย ตอนแรกกะจะไม่ลงไม้ลงมือ แต่ตอนนี้ชักจะอดไม่ไหว “เอ็งจะหนีทำไม?”

เกาซินหมินที่นั่งอยู่ข้างๆ แคะหูพลางพูดว่า “เหล่าโหว เมื่อกี้ลูกชายบ้านเอ็งเรียกข้าว่าอะไรนะ? ตาแก่เกา? หรือข้าหูฝาดไปเอง?” โหวเจี้ยนเซ่อเดินเข้าไปตบกบาลโหวซานดังป้าบ “ยังไม่รีบขอโทษอาเกาอีก” โหวซานคอตก ก้มหน้าพูดเสียงอ่อย “ขอโทษครับอาเกา ผมไม่ควรเรียกอาว่าตาแก่เกา วันหลังผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ”

หลี่เซี่ยงตงเห็นจังหวะเหมาะ รีบเข้าไปบอกให้หลี่เสี่ยวเทาปล่อยโหวซาน “โหวซาน ห้องไหนห้องนาย? ฉันอยากเห็นห้องนายจัง พาไปดูหน่อยสิ” พูดจบเขาก็สะกิดโหวซานทีหนึ่ง โหวซานหัวไวรับมุกทันที “ไปๆๆ พี่ตง ห้องทางโน้นห้องฉันเอง”