บทที่ 1511 ไปส่งคนถึงประตูใหญ่

“จริงเหรอ? เอ๊ะ ทำไมถึงกำหมัดไว้ล่ะ? ปล่อยเร็วเข้า ลองยิ้มให้พ่อกับคุณย่าทวดดูอีกทีสิ”

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากหลี่เซี่ยงตงและคุณย่าทวด หลี่เสี่ยวจู๋ก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องยิ้ม เธอเริ่มปล่อยไข่มุกเม็ดโตไหลออกมาจากดวงตาทันที

“หนูทำงานมาเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้หนูค่อยยิ้มให้ดูใหม่”

หลี่เสี่ยวจู๋ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ขยับตัวดิ้นรนให้หลุดจากมือของหลี่เซี่ยงตง จากนั้นหมุนตัวมุดเข้าไปใต้โต๊ะแปดเซียนที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ

หลี่เซี่ยงตงเห็นดังนั้นจึงเริ่มกล่อม “ไม่ใช่ว่าหนูอยากไปร้านอาหารของบ้านเราหรอกเหรอ? ไม่ได้ไปตั้งหลายวันแล้วนะ รีบออกมาเถอะเดี๋ยวพ่อพาไป ถ้าไม่อยากไปพ่อจะไปแล้วนะ”