บทที่ 153 เจ้าคิดเจ้าแค้น

หลี่เซี่ยงตงอุ้มลูกสาวเข้าไปเอาน้ำร้อนมาหนึ่งกา พี่สะใภ้รองก็กลับเข้าห้องไปหยิบกระติกน้ำร้อนออกมาเหมือนกัน สองหนุ่มหลี่เสี่ยวปอกับหลี่เสี่ยวไห่ตัวมอมแมมเกินทน อากาศช่วงนี้ก็ร้อน โจวอวี้ฉินกับพี่สะใภ้รองเลยตัดสินใจอาบน้ำให้ลูกชายกลางลานบ้านนี่แหละ ถึงจะไม่ตีลูกแล้ว แต่เวลาขัดขี้ไคลบนตัว สองแม่ก็ลงแรงขัดกันอย่างเมามัน แรงมือคนหนึ่งหนักกว่าอีกคน ทำเอาหลี่เสี่ยวปอกับหลี่เสี่ยวไห่ร้องโอดโอยไม่หยุด หลี่เซี่ยงตงกับหลี่เสี่ยวจู้สองพ่อลูกยืนดูฉากนี้อย่างบันเทิงเริงใจ หัวเราะร่ากันทั้งคู่

“เชี่ย!” เหลือบไปเห็นจักรยานที่ยังจอดอยู่ในลานบ้าน หลี่เซี่ยงตงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เอาไปคืน “เสี่ยวเหมย เสี่ยวหลาน ทำการบ้านกันอยู่หรือเปล่าลูก?” เขาอุ้มลูกสาวผลักประตูห้องหลานสาวสองคนเข้าไป ห้องปีกตะวันตกถูกแบ่งเป็นสองห้อง ห้องทางทิศใต้เป็นห้องนอนของสองพี่น้อง บ้านตระกูลหลี่มีห้องหับพอสมควร ไม่เหมือนบ้านรวมทั่วไปที่คนสามรุ่นต้องเบียดเสียดกันอยู่ในห้องเดียว พอลูกๆ ของพี่ชายใหญ่กับพี่ชายรองเริ่มโต ลูกชายกับลูกสาวจะนอนรวมกับพ่อแม่ตลอดก็ไม่สะดวก ผู้ใหญ่ในบ้านเลยตกลงกันยกห้องนี้ให้ ตอนแรกกะจะให้หลี่เสี่ยวเจียงกับหลี่เสี่ยวเทามาอยู่ แต่สองหนุ่มไม่เห็นคุณค่า ไม่มีพ่อแม่คุมก็เล่นซนไม่หลับไม่นอน วันรุ่งขึ้นเจ้าของห้องเลยเปลี่ยนเป็นหลี่เสี่ยวเหมยกับหลี่เสี่ยวหลานแทน

“อาสาม”

“น้องเล็ก” หลี่เสี่ยวเหมยกับหลี่เสี่ยวหลานลุกจากโต๊ะหนังสือเดินมาหา “ช่วยอาดูน้องหน่อยได้ไหม? อาจะออกไปข้างนอกแป๊บเดียวเดี๋ยวกลับ” หลี่เซี่ยงตงไม่อยากรบกวนเวลาทำการบ้านหลานสาว แต่ลูกสาวเขาดื้อ นอกจากพ่อแม่แล้ว ก็มีแค่พี่สาวสองคนนี้แหละที่เอาอยู่ คนอื่นแม้แต่ย่าหลี่ก็เอาไม่อยู่ อีกอย่าง หลี่เสี่ยวจู้เพิ่งอาบน้ำเสร็จ จะอุ้มซ้อนจักรยานไปคืนรถด้วยกันก็กลัวลูกไม่สบาย เลยจำใจต้องมาฝากหลาน

“อาสามไปเถอะค่ะ หนูดูน้องให้เอง เดี๋ยวอามาแล้วหนูค่อยทำการบ้านต่อ” หลี่เสี่ยวเหมยเอื้อมมือมาเขี่ยเท้าหลี่เสี่ยวจู้เล่น ทำเอาเจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคัก “พี่จาว... เล่น...”