บทที่ 154 คู่สามีภรรยาหน้าบาง

วันนี้หลี่เซี่ยงตงตื่นสาย ไม่ใช่เพราะนิสัยขี้เกียจกำเริบแต่อย่างใด แต่ครอบครัวสี่คนของเขาตื่นสายกันหมด กว่าจะงัวเงียตื่นได้ก็ต้องรอแม่หลี่มาเคาะประตูเรียกกินข้าว เมื่อคืนโจวอวี้ฉินเกือบจะร้องไห้เพราะลูกชายไม่เชื่อฟัง ชอบลงไปกลิ้งกับพื้นจนต้องเปลี่ยนชุดวันละหลายรอบ ส่วนลูกสาวพอโดนตีก็เจ้าคิดเจ้าแค้น แอบฉี่รดแม่กลางดึกเป็นการแก้แค้น หลี่เซี่ยงตงน่าสงสารที่สุด ปลอบเมียเสร็จต้องไปปลอบลูกชายที่สะดุ้งตื่นมานั่งเงียบๆ แถมยังมีลูกสาวขี้ฟ้องเกาะติดหนึบ กว่าจะปลอบทุกคนเสร็จ โจวอวี้ฉินก็ไปเช็ดตัวเปลี่ยนชุด หลี่เซี่ยงตงต้องลงจากเตียงไปหาผ้าปูที่นอนผืนใหม่มาเปลี่ยนผลงานชิ้นเอกของลูกสาว วุ่นวายกันพักใหญ่ สุดท้ายสี่คนพ่อแม่ลูกนอนตาค้างบนเตียงเตา หลับไม่ลงกันสักคน

หลี่เซี่ยงตงนั่งหาวอยู่ที่โต๊ะอาหารในห้องโถงกลาง ปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ โจวอวี้ฉินที่นั่งข้างๆ ก็หาววอด มือป้อนไข่ตุ๋นให้หลี่เสี่ยวจู้ที่ตายังปรือ หลี่เซี่ยงตงคีบผักดองเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ แล้วบอกแม่ “แม่ครับ วันหลังใส่น้ำมันงาในผักดองเยอะๆ หน่อยไม่ต้องเสียดาย เดี๋ยวหมดแล้วผมหามาเติมให้ใหม่เอง” แม่หลี่มองค้อน “รู้แล้วย่ะ”

บรรยากาศในห้องดูแปลกๆ แม้พวกเด็กๆ ที่โต๊ะเล็กจะส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว แต่ผู้ใหญ่ที่โต๊ะใหญ่กลับเงียบกริบ ปู่ย่า พ่อแม่ และพี่ๆ พี่สะใภ้ ต่างลอบมองมาที่สองผัวเมียด้วยสายตาแปลกๆ เป็นระยะ สายตาที่ทำเป็นมองผ่านๆ แต่แฝงความนัยแบบนั้น ทำเอาหลี่เซี่ยงตงขนลุกซู่!

“เจ้าสาม กินอิ่มหรือยัง? ออกมากับพ่อหน่อย” พ่อหลี่วางชามตะเกียบแล้วเดินออกไป หลี่เซี่ยงตงเดินตามพ่อไปอย่างงงๆ ที่หน้าประตูใหญ่ พ่อหลี่ล้วงซองบุหรี่ออกมาจุดสูบเองมวนหนึ่ง แล้วโยนซองบุหรี่ให้ลูกชายคนเล็ก หลี่เซี่ยงตงแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อเป็นฝ่ายยื่นบุหรี่ให้ ถึงจะโยนให้ก็เถอะ แต่มันก็คือความรักของพ่อนั่นแหละ เขารู้สึกดีใจ หยิบบุหรี่มาจุดสูบ

“พ่อมีเรื่องอะไรเหรอครับ? หรือว่าเงินสิบหยวนที่ผมให้โดนแม่จับได้? พ่อไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมไปแก้ต่างกับแม่ให้” พ่อหลี่มองค้อน “พ่อเอ็งมีชีวิตมาค่อนคนแล้ว แค่ซ่อนเงินส่วนตัวจะซ่อนไม่มิดเชียวเรอะ!?” หลี่เซี่ยงตงงงหนัก “งั้นพ่อเรียกผมออกมาทำไม? หรือเงินหมดแล้ว? นั่นตั้งสิบหยวนนะ พ่อใช้หมดเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือเอาไปใช้หนี้ที่ยืมคนอื่นมาจนหมด?”