บทที่ 155 ผมอยากกินเยอะๆ ครับ

โจวอวี้ฉินมองหลี่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง แล้วเร่งยิกๆ “รีบไปกันเถอะค่ะ” หลี่เซี่ยงตงยิ้มถาม “ไปไหนครับ?” โจวอวี้ฉินขมวดคิ้ว “ก็คุณบอกให้ฉันไปห้างสรรพสินค้าด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” หลี่เซี่ยงตงแบมือ “เราจะไปมือเปล่ากันเหรอครับ?” โจวอวี้ฉินงง “ต้องเอาอะไรไปอีก? คุณก็สะพายกระเป๋าอยู่นี่นา?” หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจ “เอาเงินไปด้วยสิครับ คิดอะไรอยู่เนี่ย? ไม่เอาเงินไปจะไปปล้นเขาหรือไง?”

“อ๋อ~ ลืมไปเลย” โจวอวี้ฉินตบหน้าผากตัวเอง รีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกล่องไม้เก็บเงินออกมา เธอนั่งลงบนเตียงเตา เปิดกล่องแล้วถาม “เอาไปเท่าไหร่ดีคะ?”

เดิมทีในกล่องไม้มีเงินอยู่แค่ 20 หยวน ต่อมาปู่กับย่าให้มาอีก 30 หลี่เซี่ยงตงให้ไว้อีก 29 เงินพวกนี้เธอยังไม่ได้แตะต้องเลยสักแดงเดียว พอหลี่เซี่ยงตงเริ่มทำงานแล้วก็ค้าจิ้งหรีด รอบแรกเอาเงินและตั๋วกลับมา 200 หยวน รอบสอง 372 หยวน หักค่าใช้จ่ายจิปาถะที่เขาเบิกไปบ้าง ตอนนี้ในกล่องมีเงินสดอยู่ 313 หยวน กับปึกตั๋วที่ยังไม่ได้ใช้อีกกองหนึ่ง

“เอาไปสัก 250 หยวนเถอะ ไหนว่าจะตัดชุดใหม่ให้ลูกสาวด้วยไม่ใช่เหรอ? ซื้อผ้ากลับมาทีเดียวเลย” โจวอวี้ฉินยังเคืองลูกสาวอยู่ “ไม่ทำให้หรอกค่ะ” หลี่เซี่ยงตงเห็นเธอหยิบแต่เงิน ไม่ยอมหยิบตั๋วผ้าในกล่อง จึงยิ้มแล้วเอื้อมมือไปหยิบตั๋วผ้ายัดใส่กระเป๋าตัวเอง “ปากแข็งไปงั้นแหละ” โจวอวี้ฉินเงียบกริบ ก็จริงของเขา เธอแค่พูดไปงั้นแหละ

“เงินใส่กระเป๋าสะพายไว้ คุณถือไปก่อนนะ ผมไปบอกแม่ที่เรือนหลักแป๊บเดียว” พูดจบหลี่เซี่ยงตงก็เดินออกจากห้อง พ่อกับพี่ชายทั้งสองไปทำงานแล้ว เขาเลยไปหาแม่หลี่ที่กำลังเก็บกวาดบ้าน “คราวก่อนแม่ให้ตั๋วผ้าพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองไปคนละสองใบไม่ใช่เหรอครับ? ไหนๆ ผมจะไปห้างแล้ว เดี๋ยวซื้อมาให้พร้อมกันเลย”