บทที่ 156 เหตุพลิกผัน

“เจ้าสาม รีบกินไข่ต้มสองฟองนี้เร็วเข้า” ยังคงเป็นเวลาเช้ามืด และยังคงเป็นพ่อหลี่ เพียงแต่เวลาล่วงเลยมาถึงปลายเดือนสิงหาคมแล้ว สองพ่อลูกเข็นจักรยานออกจากบ้าน หลี่เซี่ยงตงแกะเปลือกไข่ ส่วนพ่อหลี่หันไปล็อคประตู

“รีบขึ้นรถ วันนี้สายหน่อยแล้ว” พ่อหลี่ก้าวขึ้นคร่อมจักรยาน ส่งสัญญาณให้ลูกชายคนเล็กเร่งมือ แกขี่จักรยานเป็น ไม่ใช่แค่แก ลูกชายคนโตกับคนรองก็ขี่เป็น สาเหตุที่ที่บ้านไม่ซื้อจักรยานมาตลอด ก็เพราะที่ทำงานของพวกเขามันใกล้บ้านมาก ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ “วันหลังเอ็งให้เจ้าพวกนั้นแตะจักรยานให้น้อยลงหน่อย เพิ่งซื้อมาได้เดือนเดียว ดูสภาพรถตอนนี้สิ เละเทะไปหมดแล้ว!”

พ่อหลี่ออกแรงปั่นเท้าถีบ ปากก็บ่นกระปอดกระแปดไปด้วย “รู้แล้วครับ” หลี่เซี่ยงตงกลืนไข่ต้มลงคอ รีบขานรับ เขารู้ดีว่าพ่อหมายถึงใคร ก็พวกหลี่เสี่ยวเจียงนั่นแหละ ตั้งแต่จักรยานคันนี้เข้าบ้านมา พ่อกับแม่บ่นเรื่องนี้ไม่หยุดหย่อน แม้แต่โจวอวี้ฉินยังเคยบ่นไปครั้งหนึ่ง หลักๆ คือจักรยานยังถือเป็นของใหญ่ของมีค่า คนอื่นซื้อไปหลายปีสภาพยังเหมือนใหม่ เช็ดถูทุกวันรักยิ่งกว่าลูก บางคนขี่ไปเจอทางขรุขระ ถึงกับยอมลงแบกจักรยานเดินข้ามไป

แต่จักรยานของเขามาถึงบ้านได้แค่เดือนเดียว สีถลอกปอกเปิกไปหลายจุดแล้ว เพราะเรื่องนี้พี่สะใภ้ใหญ่เคยตีหลี่เสี่ยวเจียงกับน้องชายไปหลายรอบ แต่หลี่เซี่ยงตงกลับมองว่าเป็นเรื่องเล็ก จะชนบ้างถลอกบ้างเขาไม่ถือสา จักรยานสมัยนี้คุณภาพคับแก้ว ทนไม้ทนมือ เด็กๆ ในบ้านใครอยากขี่เล่นก็เชิญตามสบาย จะว่าไป ตอนนี้หลี่เสี่ยวเจียงขี่จักรยานมือเดียวได้แล้ว ส่วนหลี่เสี่ยวเทายิ่งห้าว ปล่อยมือปั่น แถมยังแคะขี้มูกไปด้วยอย่างสบายใจเฉิบ

“ตงจื่อ มีเรื่องหนึ่ง... ช่างเถอะ รอเอ็งกลับมาค่อยคุยกัน” พ่อหลี่ทำท่าอึกอัก พูดไม่จบประโยคก็หยุดไปดื้อๆ “อ๋อ ไม่รีบครับ งั้นรอผมกลับมาค่อยคุย” หลี่เซี่ยงตงเพิ่งตื่น สมองยังไม่แล่น เลยไม่ได้สังเกตว่าน้ำเสียงของพ่อดูผิดปกติไป