บทที่ 157 พี่ตง ฉันละเมออยู่หรือเปล่า?

เกาซินหมินถลึงตาใส่โหวซาน “ตอนนี้ต่อให้เอ็งยื่นให้ข้ากิน ข้าก็ไม่วางใจหรอก เกิดเอ็งแอบถุยน้ำลายใส่จะทำยังไง?” แกไม่รอให้โหวซานได้แก้ตัว โบกมือไล่ส่ง “เรื่องราวข้าก็พูดชัดเจนแล้ว จะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ” พูดจบ แกก็หันหลังเดินขึ้นรถไฟไปก่อน

อาเจ๋อเดาะลิ้น “ตงจื่อ คนที่หัวหน้ารถไฟพูดถึงเมื่อกี้ ใช่วังเฉิงฮ่าวหรือเปล่า?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “แปดเก้าส่วนน่าจะใช่” โหวซานที่หน้าตาโกรธจัด หลุดปากด่าออกมาทันที “ไอ้วังเฉิงฮ่าวลูกลากระทืบ!”

หลี่เซี่ยงตงหันไปมองโหวซาน “คำด่านี่ นายไปเรียนมาจากหวังเอ้อร์ขุยใช่ไหม?” โหวซานทำตาเหล่ ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ใช่แล้วพี่ตง เป็นไง? ฉันยังมีคำอื่นอีกนะ พี่อยากฟังไหม?”

“ไอ้ลูกหมาเย*ดเป็ด ไอ้หลานเต่าล้านปี~”

“ไอ้เด็กเปรต~”