บทที่ 158 บทพระเอก

วังเฉิงฮ่าวได้ยินคำพูดของโหวซาน หน้าก็แดงก่ำด้วยความโกรธ “โหวเหล่าซาน แกด่าใคร!?”

“อุ๊ย! นายจริงๆ ด้วยเหรอ นึกว่าฉันฝันไปซะอีก” โหวซานส่ายหัว ลุกขึ้นยืนปัดก้น “อย่ามาใส่ร้ายกันนะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ด่านายสักหน่อย”

วังเฉิงฮ่าวถลึงตาใส่ “โหวเหล่าซาน แกนึกว่าฉันฟังไม่รู้เรื่องหรือไง?”

“ฟังรู้เรื่องแล้วไง? จะทำไม? จะกัดฉันเหรอ?!” โหวซานเท้าเอวยืนประจันหน้าวังเฉิงฮ่าวอย่างท้าทาย “ฉันด่านายแล้วจะทำไม? ไอ้ลูกหมาเย*ดเป็ด ไอ้หลานเต่าล้านปี ฉันด่านายนั่นแหละ! ใครใช้ให้นายมาเล่นลูกไม้กับท่านโหวคนนี้ก่อนล่ะ!”

“พอได้แล้วโหวซาน! ถ้าง่วงก็นอนต่อ ถ้าไม่ง่วงก็หุบปากนั่งนิ่งๆ” หลี่เซี่ยงตงลุกขึ้นกดตัวโหวซานให้นอนลงบนเตียง แล้วหันไปมองวังเฉิงฮ่าวที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง “ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็นายกลับไปพักผ่อนเถอะ เอาตามที่ตกลงกันเมื่อกี้ ต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน”