บทที่ 159 ตัวป่วน

ก๊อก ก๊อก “เข้ามาเลย” หลี่เซี่ยงตงนอนไขว่ห้างอยู่บนเตียง มองวังเฉิงฮ่าวที่ผลักประตูเข้ามา แล้วถามว่า “มีธุระอะไร?”

วังเฉิงฮ่าวปรายตามองกระสอบและกล่องจิ้งหรีดที่มุมห้อง “เรื่องสัพเพเหระน่ะ”

“เรื่องไร้สาระอย่าคุยเลย กลับไปพักผ่อนเถอะ” หลี่เซี่ยงตงยิ้มพลางโบกมือไล่

วังเฉิงฮ่าวเดินเข้ามาหาพลางถาม “พวกโหวซานออกไปข้างนอกเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงไม่ตอบ แต่หาววอดหนึ่งที วังเฉิงฮ่าวไม่ถือสา นั่งลงข้างหลี่เซี่ยงตงแล้วพูดว่า “ฉันมาเพื่อจะเชิญนายไปกินเหล้าที่ห้องพวกฉัน” พอเห็นหลี่เซี่ยงตงไม่มีปฏิกิริยา เขาก็ลุกขึ้นพยายามจะดึงหลี่เซี่ยงตงให้ลุกจากเตียง “ฉันจริงใจนะเนี่ย ให้เกียรติกันหน่อยสิ”

“ไม่ต้องดึงน่า ไปก็ไป” หลี่เซี่ยงตงไม่ได้พิศวาสวงเหล้าหรอก แต่เขาสงสัยเครื่องมือทำมาหากินของพวกวังเฉิงฮ่าวมากกว่า อยากรู้ว่าในกระสอบนั่นใส่อะไรไว้บ้าง “เดี๋ยวฉันเอาของดีไปแกล้มเหล้าด้วย ถั่วลิสง” หลี่เซี่ยงตงกับวังเฉิงฮ่าวนับเป็นศัตรูก็ไม่ใช่ เป็นเพื่อนก็ไม่เชิง จะไปกินเหล้าห้องคนอื่นไปมือเปล่าก็น่าเกลียด