บทที่ 1574 วนเวียน

พ่อหลี่ที่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้าถึงกับชะงัก “เมื่อกี้ที่ลูกพูดว่า ‘พวกเรา’ นี่หมายถึงยังไงนะ?”

“ก็หมายถึงไปพร้อมกันไงคะคุณปู่ พวกเราไปด้วยกัน” หลี่เสี่ยวจู๋พูดด้วยความกระตือรือร้น ในหัวของเธอจินตนาการภาพตัวเองกำลังกินเนื้อคำโตๆ อย่างเอร็ดอร่อยไปแล้ว

“อยู่กินเกี๊ยวที่บ้านไม่ได้หรือไง? วันนี้ปู่ต้องดื่มเหล้ากับเพื่อนด้วย เดี๋ยวดูแลลูกไม่ทั่วถึงหรอก”

“หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ!” หลี่เสี่ยวจู๋เห็นพ่อหลี่มีท่าทีลังเล จึงขยับเข้าไปใกล้สองก้าวแล้วใช้สองมือกอดขาอีกฝ่ายไว้แน่น “ในโลกนี้ไม่มีใครดีเท่าคุณปู่ เด็กที่มีคุณปู่เหมือนมีสมบัติล้ำค่า คุณปู่คะ พาหนูไปด้วยนะคะ ได้ไหมคะ?”

“เด็กเขาอยากไป จะพาไปก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่คะ บ้านเราก็ใส่ซองไปตั้งสองที่ ไม่ใช่ว่าจะไปกินเปล่าๆ สักหน่อย” แม่หลี่เห็นว่าการมีตัวถ่วงติดสอยห้อยตามไปด้วยก็ดีเหมือนกัน จะได้คอยดูไม่ให้พ่อหลี่ดื่มเหล้าจนเมามายไม่มีสติ กลับมาถึงบ้านแล้วยังต้องให้คนคอยปรนนิบัติอีก หลี่เสี่ยวจู๋พยักหน้าสนับสนุนทันที “ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ ถ้าหนูไปด้วย จะได้กินเนื้อเยอะๆ ให้คุ้มกับค่าซองที่เสียไป!”