บทที่ 1580 บัตรแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

วัดเฉิงหวงและสวนอวี้หยวนในเซี่ยงไฮ้นั้นตั้งอยู่ติดกันและเชื่อมต่อเป็นพื้นที่เดียวกัน

ในเดือนมกราคม ปี 1983 ประตูวัดเฉิงหวงยังคงปิดสนิทและไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชม เนื่องจากกิจกรรมทางศาสนาเต๋าในขณะนั้นยังไม่ได้รับการฟื้นฟู พื้นที่โดยรอบวัดและสวนอวี้หยวนซึ่งเต็มไปด้วยร้านค้าและแผงขายของกินต่างๆ นั้นมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า ห้างสรรพสินค้าอวี้หยวน แต่ชาวเมืองเซี่ยงไฮ้มักเรียกพื้นที่โดยรวมนี้ว่า ‘เฉิงหวงเมี่ยว’

ในช่วงที่เพิ่งผ่านวันปีใหม่สากลและใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีน หลี่เซี่ยงตงและพรรคพวกทั้งสี่คนนั่งรถเมล์มาลงที่ป้ายสวนอวี้หยวน แล้วเดินแทรกตัวเข้าสู่ฝูงชนที่หนาแน่น

ภายในพื้นที่นั้นเต็มไปด้วยแผงขายของกินจำพวกถั่วห้าเครื่องเทศ ลูกอมแป้งลูกแพร์ ซุปเต้าหู้ทอดโรยผงแป้ง รวมถึงร้านค้าต่างๆ และแผงลอยของพ่อค้าแม่ค้าอิสระที่ตั้งวางขายตลอดสองข้างทาง ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างสวมเสื้อผ้าโทนสีน้ำเงิน เทา และดำ บางคนกำลังต่อรองราคากับพ่อค้าแม่ค้า บ้างก็เดินเข้าออกร้านค้าที่ประดับไฟสีสันสวยงามล่วงหน้า ภาพเหตุการณ์นี้ราวกับฉากจากรูปถ่ายเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศย้อนยุค

“พี่ตงครับ เดินดูจนทั่วแล้วยังไม่เห็นมีคนขายแสตมป์เลย มีแต่ของกิน ของใช้เล็กๆ น้อยๆ แล้วก็เสื้อผ้า แผงขายของเก่าดูจะเยอะกว่าคนซื้อขายแสตมป์อีก เรามาผิดที่หรือเปล่าครับ?” โฮ่วซานดึงหลี่เซี่ยงตงเข้าไปในมุมเงียบๆ แล้วกระซิบถามสิ่งที่สงสัย