บทที่ 1583 ซื่อตรง

จางต้าเป่าที่เดิมทีตกตะลึงกับส่วนต่างราคาแสตมป์ระหว่างปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ที่ห่างกันมหาศาล พอได้ยินคำว่า ‘เงินต้นหนึ่งหมื่น แล้วยังต้องเพิ่มทุน’ ถึงกับรู้สึกหน้ามืดวูบ นี่มันคำพูดประเภทไหนกันเนี่ย?

คิดดูสิ เขาทำงานอย่างขยันขันแข็ง อดทนตรากตรำ ทำงานไม่เคยบ่น แต่ถ้าเอาเงินเดือนรวมสวัสดิการทุกอย่างมารวมกัน โดยที่ไม่กินไม่ดื่มและไม่ใช้เงินเลยแม้แต่เฟินเดียว เขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบสี่ปีถึงจะเก็บเงินได้หนึ่งหมื่นหยวน!

ในเดือนตุลาคม ปี 81 ระบบรถไฟได้มีการปรับฐานเงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงครั้งใหญ่สำหรับพนักงานบนรถไฟ ซึ่งกลุ่มนี้มีรายได้เพิ่มขึ้นอย่างน้อย 20% โดยเบี้ยเลี้ยงคิดเป็นประมาณ 30% ของรายได้ทั้งหมด สำหรับพนักงานฝึกหัดอย่างจางต้าเป่า แม้จะยังไม่ผ่านการบรรจุเป็นพนักงานเต็มตัว แต่ในปีที่สองและสามของการฝึกหัด ก็ได้รับเงินเดือนตามอัตราพนักงานระดับหนึ่งแล้ว

รายได้ต่อเดือนของจางต้าเป่าประกอบด้วยเงินเดือนพื้นฐานสามสิบสามหยวน เงินเดือนเสริมตามมาตรฐานระดับประเทศหนึ่งหยวนห้าเฟิน เงินอุดหนุนคงที่จากรัฐบาลแปดหยวนห้าเฟิน และเบี้ยเลี้ยงพนักงานบนรถไฟสิบห้าหยวน รวมแล้วรายได้ขั้นต่ำต่อเดือนคือห้าสิบแปดหยวน ตัวเลขนี้ถือว่าอยู่ในระดับบนของค่าเฉลี่ยทั้งประเทศ คิดดูแล้วกันว่าการค้ากำไรเกินควรนี่มันได้กำไรมหาศาลขนาดไหน!

“เหม่ออะไรล่ะต้าเป่า? ไปกันเถอะ” โฮ่วซานหัวเราะร่าแล้วตบไหล่อีกฝ่ายด้วยความพอใจกับปฏิกิริยาของจางต้าเป่าในตอนนี้ การเก็บตัวเงียบๆ มานาน พอได้โชว์ความรวยออกมานิดๆ หน่อยๆ ให้คนอื่นตกตะลึง โฮ่วซานรู้สึกฟินยิ่งกว่าตอนเก็บเงินเงียบๆ เสียอีก มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งจากปลายเท้าขึ้นไปถึงเส้นผมเลยทีเดียว ตอนนี้เขารู้สึกว่าแม้แต่ตอนเดิน ขาของเขายังเบาหวิวราวกับลอยได้เลย!