บทที่ 1582 ตลาดค้าแสตมป์ถนนซือหนาน

“ใครเป็นญาติดองกับนาย? โฮ่วเหลาสานอย่ามาพูดจามั่วซั่วนะ! น้ำน่ะเอาไปเลย ฉันไม่ดื่ม!” อาเจ๋อโกรธจนควันออกหู ตั้งแต่ที่บ้านมี ‘แก้วตาดวงใจ’ ตัวน้อยนุ่มนิ่มแบบนั้น ความเป็นพ่อก็ล้นทะลัก ใครที่มาพูดเรื่องให้ลูกสาวแต่งงานออกเรือนเมื่อไหร่ เขาพร้อมจะใส่เป็นใส่!

“จะโกรธทำไมเล่า? ไม่ดื่มฉันดื่มเอง” โฮ่วซานหยิบแก้วน้ำมาดื่มด้วยความขัดใจ ในใจก็พึมพำบ่นว่าลูกชายของเขาอย่าง ‘โฮ่วหยวนจวิน’ นั้นทั้งว่านอนสอนง่าย ทั้งหน้าตาดี เหมาะกับลูกสาวบ้านอาเจ๋อจะตายไป แถมทั้งสองครอบครัวยังรู้จักหัวนอนปลายเท้ากันดี มันคือคู่ครองที่สวรรค์ส่งมาให้ชัดๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นสีหน้าอาเจ๋อไม่ดี โฮ่วซานคงอยากจะเปิดปากถามเหลือเกินว่าสมองโดนลาเตะมาหรือไง? ทั้งที่เป็นเรื่องดีๆ ที่สมน้ำสมเนื้อกันแท้ๆ แต่ปฏิกิริยากลับทำเหมือนเป็นศัตรูชนชั้นกันอย่างนั้น

จางต้าเป่าที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มชินกับฉาก ‘หัวชนกัน’ ของทั้งสองคนแล้ว จึงไม่ได้คิดจะเข้าไปช่วยห้ามปรามใคร หลี่เซี่ยงตงเองก็ยิ่งไม่คิดจะทำ เห็นว่าไม่มีความบันเทิงให้ดูแล้ว จึงถอดรองเท้าปีนขึ้นเตียงมุดเข้าไปในผ้าห่มเพื่อพักผ่อน ช่วยไม่ได้ อุณหภูมิในห้องช่วงฤดูหนาวของเซี่ยงไฮ้มันต่ำ ต่อให้นั่งเฉยๆ ไม่นานเท้าทั้งสองข้างก็เย็นเฉียบจนแข็งแล้ว

หลังจากพักปรับสภาพครู่หนึ่ง ทั้งสี่คนก็ออกจากที่พักอีกครั้ง ใช้เวลาช่วงพักในห้องให้เป็นประโยชน์ หลี่เซี่ยงตงถือโอกาสเปรยถึงจุดประสงค์ของการไปถนนซือหนานในครั้งนี้ว่า เพื่อไปดูลาดเลาตลาดแสตมป์ในท้องถิ่น ถ้าจางต้าเป่าไม่กล้าเสี่ยงมาร่วมวงกับพวกเขา ก็สามารถอยู่ที่หอพักต่อได้

การใช้ช่องทางจากการทำงานมาหาเงินพิเศษเป็นเรื่องปกติมากในหน่วยงาน จางต้าเป่ารู้อยู่แล้วผ่านทางเกาซินหมินว่าหลี่เซี่ยงตงทั้งสามคนก็ทำเรื่องนี้อยู่ จางต้าเป่าเป็นลูกชายของเพื่อนร่วมรบเก่าที่เกาซินหมินเรียกตัวมาทำงานในระบบที่ปักกิ่ง ประเด็นสำคัญคือเพื่อนร่วมรบคนนั้นเสียชีวิตไปแล้ว สาเหตุที่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมให้จางต้าเป่าไปยุ่งเรื่องค้าขายของเถื่อน เพราะเกาซินหมินกลัวว่าหากเกิดเรื่องขึ้นมา จางต้าเป่าจะซวยไปด้วย คราวนี้ที่ปรับกะมาเซี่ยงไฮ้ เกาซินหมินบอกชัดเจนแล้วว่าจางต้าเป่าสามารถคลุกคลีกับหลี่เซี่ยงตงทั้งสามคนได้มากขึ้น ความหมายนัยๆ นั้นไม่ต้องพูดก็รู้