บทที่ 1591 เธอว่าที่ฉันพูดมีเหตุผลไหม?

ขนมเปี๊ยะถั่วเขียวราคาหกเหมา สุดท้ายกลับไม่ได้เสียเงินแม้แต่เฟินเดียว แถมยังทำเรื่องทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ หลี่เสี่ยวจู๋ในฐานะคนขี้งกตัวน้อยจึงมีความสุขจนค่าความสุขพุ่งทะลุปรอท!

โจทย์คณิตศาสตร์ง่ายๆ ขนาดนี้ คนในห้องไม่มีใครคิดเลขไม่เป็น พวกเขาต่างรู้ดีว่าหลี่เสี่ยวจู๋ที่วิ่งมุดลงไปใต้โต๊ะเพื่อแอบนับเงินนั้นกำลังดีใจเรื่องอะไร แต่ไม่มีใครพูดโพล่งออกมา แม้แต่หลี่เสี่ยวไห่ที่ปกติชอบเถียงกับหลี่เสี่ยวจู๋ก็ยังเงียบ

ยังไงซะหลี่เสี่ยวจู๋ก็เป็นคนเริ่มเรื่องซื้อขนมเปี๊ยะถั่วเขียว การที่เธอจะได้ผลประโยชน์ส่วนนี้ไปก็ถือว่าสมเหตุสมผลดี

คุณพ่อของหลี่ที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะแปดเซียน มองดูเหตุการณ์ด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีตลอดเวลาโดยไม่พูดอะไรสักคำ หลังทานข้าวไปได้สองจวงเขาก็นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกภูมิใจ เขากำลังนึกว่าหลี่เสี่ยวจู๋ตัวแค่นี้ยังรู้จักนึกถึงคุณทวดหญิงที่อยู่ไกลถึงเมืองตู้โข่วและคุณตาเล็กทั้งสองคนได้ แล้วพอเขาแก่ตัวลงจะไม่รอให้สบายแบบสบายๆ ได้อย่างไร?

คุณพ่อของหลี่กำลังยิ้มละไม หรี่ตามองภาพอนาคตชีวิตวัยชราอันแสนสุข ทันใดนั้นคุณปู่หลี่ที่นั่งอยู่อีกด้านของโต๊ะก็สาดน้ำเย็นใส่เขาอย่างไม่ถูกจังหวะ “แฮมจินหัวที่ตงจื่อซื้อมาน่ะราคาเจ็ดสิบหยวน เด็กๆ ยังรู้จักว่าค่าขนมเปี๊ยะถั่วเขียวต้องหารกันจ่าย เงินค่าแฮมจินหัวจะให้ตงจื่อออกคนเดียวไม่ได้ แกจ่ายมายี่สิบห้าหยวน ส่วนอีกสี่สิบห้าหยวนที่เหลือให้พี่น้องสามคนหารกันจ่าย ในกระเป๋าแกตอนนี้มีเงินอยู่ไหม? ถ้าไม่มีก็รีบกลับไปเอาเงินที่บ้านเก่าซะ ตอนนี้รายการทีวียังไม่เริ่มพอดี”