บทที่ 1595 การสังเกต

หลี่เสี่ยวจู๋ที่วิ่งกลับมาถึงบ้านก่อนคนอื่น เมื่อเข้าลานบ้านไปเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ที่เพิ่งกลับจากไปเยี่ยมบ้านเพื่อนบ้านกำลังถอนขนไก่อยู่ ก็รู้สึกคึกคักขึ้นมาทันที ปากก็เรียกหา ‘น้าสะใภ้ใหญ่’ พลางก้าวขาเล็กๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาแล้วนั่งยองๆ ลง

พอเห็นแม่ไก่ตัวอ้วนท้วนตรงหน้า หลี่เสี่ยวจู๋ก็ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ “อ้วนจริงๆ ด้วย! น้าสะใภ้ใหญ่คะ เป็นเพราะหนูมาหรือเปล่าคะ ถึงได้จงใจเลือกตัวที่อ้วนที่สุดมาเชือดเนี่ย?”

“ก็ใช่น่ะสิ จงใจเลือกมาเลยนะ” พี่สะใภ้ใหญ่คิดในใจว่าแม่ไก่ในสวนหลังบ้านไม่มีใครยุ่งอยู่แล้ว ไม่ต้องเลือกหรอก จะคว้าตัวไหนมาก็ได้อ้วนพีทั้งนั้น

หลี่เสี่ยวจู๋ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ พอได้ยินว่าจงใจเลือกมาก็พอใจมาก สายตาก็เหลือบไปเห็นขนไก่ที่ตกอยู่บนพื้น “น้าสะใภ้ใหญ่คะ หนูขอขนไก่นะ” พี่สะใภ้ใหญ่ยังคงถอนขนไก่ต่อไปไม่หยุด “เธอจะเอาขนไก่ไปทำลูกขนไก่เหรอ?”

“เปล่าค่ะ” หลี่เสี่ยวจู๋ส่ายหน้า มองไปทางประตูห้องโถง แล้วหันไปมองประตูรั้วบ้านอีกครั้ง “หนูอยากเอาไปขายเอาเงินค่ะ”