บทที่ 1594 จะรีบร้อนไปไหน?

โจวอวี้ฉีที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องในเดินออกมา “ถ้าเรื่องมันยาวก็เล่าให้มันสั้นลงสิ” หลี่เสี่ยวจู๋เห็นน้าสาวจึงวิ่งเข้าไปกอดขาพลางหัวเราะร่า “เล่าสั้นๆ มันเล่าไม่จบหรอกค่ะ” โจวอวี้ฉีเอื้อมมือไปบีบแก้มหลานสาว “งั้นก็พูดให้เร็วขึ้น พูดมาสิ” หลี่เสี่ยวจู๋ยกมือขึ้นตบ “อย่าบีบแก้มหนูสิคะ หนูจะเล่าแล้ว”

หลังจากเล่ารายละเอียดจบว่าทำไมถึงหิ้วขนมเปี๊ยะถั่วเขียวมาหนึ่งห่อ ก็ได้รับคำชมจากคุณแม่โจวและโจวอวี้ฉีสมความคาดหมาย โดยเฉพาะยาหยา พอได้ยินว่าขนมเปี๊ยะถั่วเขียวนี้ซื้อมาให้คุณทวดหญิงของเธอ ก็พร่ำคำชมหลี่เสี่ยวจู๋ไม่ขาดปาก หลี่เสี่ยวจู๋ยืดอกอย่างภูมิใจ!

“ในผ้าห่อของคืออะไรน่ะ?” คุณแม่โจวรับผ้าห่อของไปประคองไว้รู้สึกถึงน้ำหนัก “ไม่เหนื่อยเหรอ? รีบแกะออกเถอะ”

“ไม่เหนื่อยค่ะ หนูไม่เหนื่อยเลยสักนิด” หลี่เสี่ยวจู๋แกะผ้าห่อของออกด้วยความร่าเริง หลี่เสี่ยวไห่ที่เพิ่งเลิกม่านประตูเดินเข้าห้องมาเสริมว่า “เธอไม่เหนื่อยก็ถูกแล้ว เพราะเป็นพี่ต่างหากที่แบกมาตลอดทาง!”

หลี่เสี่ยวจู๋แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน วางผ้าห่อของลงบนพื้นแล้วแกะโบว์ที่ผูกไว้ออก “พี่คะ รีบมาดูของเล่นที่หนูเอามาเร็วเข้า” ตุ๊กตาล้มลุกอาจจะไม่ใช่ของแปลก แต่แม่ไก่ไข่และกล้องสลับลายนั้นนับเป็นของหายากสำหรับหมู่บ้านในยุคนี้ ต่อให้หมู่บ้านนี้จะอยู่ใกล้กับเมืองปักกิ่งก็ตาม