บทที่ 1593 พวกเธอไปก่อนเลย

“พี่ชาย พี่ถือขนมเปี๊ยะถั่วเขียวให้หนูหน่อย” เมื่อส่งของให้แล้ว หลี่เสี่ยวจู๋ก็ไม่รอให้พ่อกับแม่ถามว่าของที่ตกหล่นคืออะไร เธอก็รีบชิ่งหนีวิ่งกลับเข้าไปในตรอกข้างหลังทันที

พอหลี่เสี่ยวจู๋วิ่งกลับมาที่บ้านคนเดียวอีกรอบ เธอสะพายผ้าห่อของออกมาจากตรอก แล้วเห็นพ่อ แม่ และพี่ชายยืนอยู่ที่โคนกำแพงทางขวามือของปากตรอก ฝีเท้าของเธอหยุดชะงักเพียงครู่เดียว จากนั้นก็แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินหน้าต่อไป

“พ่อกับแม่ยังไม่ไปกันเหรอคะ? ของที่หนูทำหล่นหนูเก็บมาแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ!” พูดจบ หัวใจดวงน้อยของหลี่เสี่ยวจู๋ก็เต้นตึกตักๆ อย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ฝีเท้าใต้ร่างก็ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว

หลี่เซี่ยงตงยัดกระเป๋าถือที่ถืออยู่ออกไปไว้ในมือภรรยา แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปคว้าตัวลูกสาวตัวอ้วนที่ทำเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้เอ่ยถามอะไร แต่ใช้มือใหญ่ลูบไปที่ผ้าห่อของสองสามที “จะไปไหนไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะ เล่นไม้ตาย ‘ทำก่อนค่อยบอก’ ใช่ไหม?”

หลี่เสี่ยวจู๋ที่ถูกมือใหญ่กดไว้จนขยับไม่ได้ หดคอพลางหลับตาหรี่ลง “ถ้าหนูบอก พ่อกับแม่จะยอมให้หนูเอาของเล่นไปบ้านคุณยายไหมล่ะคะ?”