บทที่ 1598 ไล่ตาม

การเชือดหมูในชนบทถือเป็นเรื่องใหญ่และเป็นความบันเทิงที่หาได้ยาก เช้าวันนั้นตอนที่คุณพ่อโจวไปนัดหมายกับช่างเชือดหมู ก็ได้แจ้งข่าวไปยังญาติสนิทมิตรสหายที่สนิทสนมกันด้วย

คนที่มาไม่ได้มีแค่บรรดาผู้ชายในหมู่บ้านเท่านั้น แต่ยังมีกลุ่มหญิงสาวที่มาช่วยต้มน้ำ ทำอาหาร และเป็นลูกมืออีกด้วย หลังจากทยอยกันมาเรื่อยๆ จนครบ 5-6 ครอบครัว พื้นที่ในลานบ้านก็เริ่มเนืองแน่นขึ้นมาทันที

“ตงจื่อ! ตงจื่อ! ฉันมาแล้ว!” เสียงเด็กน้อยตะโกนก้องมาแต่ไกล และเมื่อเสียงนั้นใกล้เข้ามา โจวเสี่ยวหลี่ก็วิ่งจ้ำอ้าวเข้ามาในลานบ้านก่อนจะเบรกฝีเท้าลง

หลี่เซี่ยงตงที่กำลังยุ่งอยู่กับการต้อนรับแขกเหรื่อ แจกบุหรี่ให้ผู้ใหญ่และคนรุ่นราวคราวเดียวกัน รวมถึงแจกลูกอมให้เด็กๆ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ประเด็นสำคัญคือการถูกเด็กน้อยคนนี้เรียกชื่อ ‘ตงจื่อ’ คำต่อคำแบบนี้ หลี่เซี่ยงตงกลับไม่สามารถแสดงท่าทีไม่พอใจได้เลย เพราะโจวเสี่ยวหลี่มีลำดับอาวุโสสูงกว่า การที่เขาเรียกหลี่เซี่ยงตงว่าตงจื่อนั้นถูกต้องและสมเหตุสมผลตามธรรมเนียม แม้เขาจะเรียกหลี่เซี่ยงตงว่าหลานเขยตรงๆ หลี่เซี่ยงตงก็ยังต้องฉีกยิ้มรับด้วยความยินดี

“เอานี่ไปกินซะ” หลี่เซี่ยงตงยื่นลูกอมที่เหลืออยู่ในมือให้ หวังจะปิดปากอีกฝ่ายเสีย โจวเสี่ยวหลี่ขยี้จมูก รับมาด้วยรอยยิ้ม “ขอบใจนะตงจื่อ”