บทที่ 1599 เยือนร้านค้าหมู่บ้านอีกครั้ง

ปกติแล้วในหมู่บ้าน โจวเสี่ยวหลี่ชอบทำตัวเป็นผู้อาวุโส เด็กๆ อย่างโจวเจิ้งเย่ต่างก็เคยโดนเขากลั่นแกล้งมาไม่น้อย ที่สำคัญคือจะตีก็ไม่ได้ จะด่าก็ไม่ลง แถมพอโดนแกล้งจนเสียเปรียบแล้วเอาเรื่องไปฟ้องที่บ้านก็ไม่มีใครสนใจ ส่งผลให้ในหมู่บ้านแทบไม่มีเด็กวัยเดียวกันคนไหนอยากเล่นกับโจวเสี่ยวหลี่ ถึงจะอยู่ด้วยกัน ก็มักจะหาเรื่องแกล้งขุดหลุมพรางให้เขาตกลงไปเสมอ

ในเวลานี้ โจวเจิ้งเย่จงใจลากตัวโจวเสี่ยวหลี่ไปไล่ตามหลี่เสี่ยวจู๋ที่วิ่งนำหน้าไปลิ่วๆ นั่นก็เพื่อแกล้งเขาโดยเฉพาะ! “รีบปล่อยมือสิ ฉันวิ่งไม่ไหวแล้วจริงๆ!” โจวเสี่ยวหลี่โวยวายไม่หยุด จนกระทั่งโจวเจิ้งเย่เห็นว่าแกล้งพอสมควรแล้วจึงปล่อยมือ เรื่องแกล้งคนแบบนี้ต้องทำแค่พอหอมปากหอมคอ จะทำเกินเลยไปไม่ได้

“เลิกวิ่งแล้ว กลับบ้านไปกินข้าวเชือดหมู!” เมื่อได้ยินเสียงหลี่เสี่ยวไห่ตะโกนแหกปากมาจากข้างหลัง หลี่เสี่ยวจู๋ที่กำลังวิ่งสุดฝีเท้าก็เหลือบเห็นไก่ป่าบินห่างออกไปทุกที เธอรู้ตัวว่าไม่มีทางจับได้แน่ ประกอบกับเมื่อได้ยินคำว่า ‘ข้าวเชือดหมู’ มาล่อใจ จึงยอมหยุดฝีเท้าลงอย่างไม่เต็มใจนัก

เธอยืนหอบแฮ่ก ใช้มือจัดหมวกหัวเสือที่เบี้ยวจากการวิ่ง หันไปมองไก่ป่าที่ร่อนลงพื้นในระยะไกลอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับทางเดิม

“เธอเหนื่อยไหม?” โจวเสี่ยวหลี่ถามคำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจออกไป หลี่เสี่ยวจู๋ส่ายหน้า “ไม่เหนื่อยค่ะ เป็นเพราะหนูใส่เสื้อผ้าหนาไปต่างหาก ถ้าไม่หนาขนาดนี้หนูต้องวิ่งเร็วกว่านี้ และไก่ป่าตัวนั้นต้องหนีไม่รอดแน่!”