บทที่ 1605 มีประโยชน์อะไร?

หลี่เซี่ยงตงเลิกม่านประตูออกมาจากห้องโถง อุณหภูมิที่แตกต่างกันระหว่างในห้องและนอกห้องทำให้ศีรษะที่มึนงงของเขาตื่นตัวขึ้นทันที “ฮ้า~” เขาหาวออกมาคำหนึ่ง ความเย็นที่สูดเข้าไปในร่างกายช่วยบรรเทาอาการเมาค้างจากเมื่อคืนลงไปได้มาก หลี่เซี่ยงตงยืนเหม่อลอยอยู่หน้าประตูห้อง

คุณแม่โจวที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวมองผ่านหน้าต่างออกมาเห็นลูกเขยที่นับวันยิ่งถูกใจเดินออกมาจากห้อง จึงเดินมาที่หน้าประตูเพื่อถามด้วยความห่วงใย “เป็นอะไรไหมตงจื่อ?” หลี่เซี่ยงตงได้สติจึงยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ” คุณแม่โจวหวนนึกถึงสามีที่เมาค้างอยู่เมื่อคืน “พ่อเธอยังนอนอยู่เหรอ?”

“ตื่นแล้วครับ ก่อนผมออกมาเห็นกำลังแต่งตัวอยู่”

สิ้นคำพูดของหลี่เซี่ยงตง เหมือนพูดถึงโจโฉโจโฉก็มา พ่อโจวเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าตายด้านจากอาการเมาค้างพลางกระแอมไอ คุณแม่โจวเห็นแล้วก็มีโทสะ “บอกให้ดื่มน้อยๆ ก็ไม่ฟัง เห็นเหล้าแล้วเหมือนเห็นญาติสนิทมิตรสหายหรือยังไง!” พ่อโจวถูกบ่นแต่ไม่ได้โต้ตอบ ไม่เถียงและไม่แม้แต่จะมองหน้าคุณแม่โจว เขารีบเร่งฝีเท้าตรงไปยังสวนหลังบ้าน

สวนหลังบ้านมีส้วมอยู่เพียงแห่งเดียว ประตูส้วมไม่มีกุญแจล็อค หากมีเชือกผูกกางเกงแขวนอยู่ที่ประตูแสดงว่ามีคนใช้งานอยู่ข้างใน กางเกงนวมของหลี่เสี่ยวจู๋ไม่มีเชือกผูกกางเกง แต่ใช้เป็นยางยืดแทน เมื่อวานตอนมาถึง พอจะเข้าห้องน้ำ เธอได้ใช้สมองอันชาญฉลาดไปคุ้ยหาไม้ในกองฟืนมาปักไว้ที่หน้าประตูส้วม