บทที่ 1604 ไม่ใช่ความผิดของฉัน

หลี่เสี่ยวจู๋วิ่งมาถึงหน้าประตูห้องได้ครู่หนึ่งก็คิดขึ้นได้ว่า พี่ชายยังไม่ได้ตื่นนอนและยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย แล้วทำไมเธอจะต้องวิ่งด้วยล่ะ? ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด!

เธอกลับไปที่หน้าประตูห้องในด้วยท่าทางระริกระรี้ แต่เพราะมีความระแวงอยู่ในใจจึงไม่กล้าก้าวเข้าไปข้างใน เพราะเข้าไปแล้วมีความเสี่ยง ไม่เหมือนอยู่ตรงประตูที่ถ้าสถานการณ์ไม่ดีก็วิ่งหนีได้ทันที เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวไห่และโจวเจิ้งคุนบนคังกำลังใช้มือปัดหิมะออกจากผ้าห่ม สภาพที่ดูโชคร้ายของสองลูกพี่ลูกน้องคู่นี้ทำให้หลี่เสี่ยวจู๋หัวเราะลั่นห้อง

“ฮ่าฮ่าฮ่า~” สองพี่น้องจอมซวยพอได้ยินเสียงหัวเราะก็หยุดมือแล้วเงยหน้ามองไปที่หน้าประตูห้องพร้อมกัน พวกเขาเห็นหลี่เสี่ยวจู๋ที่จงใจวิ่งกลับมาล้อเลียน ยืนเอามือเท้าสะเอวด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้และหัวเราะจนตัวงอด้วยความสะใจ ทำเอาทั้งสองคนโกรธจนควันออกหู

“คอยดูนะ!”

“ถ้าแน่จริงก็อย่าวิ่งสิ!” หลี่เสี่ยวไห่และโจวเจิ้งคุนรีบปัดหิมะในผ้าห่มจนสะอาด แล้วรีบคว้าเสื้อนวมมาคลุมตัวและใส่กางเกงนวมอย่างรวดเร็ว หลี่เสี่ยวจู๋ที่เตรียมตัววิ่งหนีตลอดเวลาคอยจับตาดูอยู่ เมื่อเห็นสองพี่ชายลนลานสวมกางเกงนวมแล้วทำท่าจะลงจากคัง เธอจึงหมุนตัวเตรียมวิ่งชิ่งทันที ไม่เพียงแค่นั้น ปากของเธอยังไม่ว่างเว้น “กางเกงลองจอนมันม้วนอยู่ในกางเกงนวมแล้วรู้สึกไม่สบายตัวใช่ไหมล่ะ? ฮ่าฮ่าฮ่า~”