บทที่ 1603 เลือกสรรทหารและแม่ทัพ

เหล้าขาวรสเผ็ดร้อนหนึ่งจอก เนื้อติดมันชิ้นโตหนึ่งคำ พูดคุยสัพเพเหระเรื่องการทำไร่ไถนา ปรับทุกข์สุขดิบกันไป ในบรรยากาศที่คึกคักสนุกสนาน ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานตลอดทั้งปีราวกับถูกกลืนกินลงท้องไปพร้อมกับเหล้าและกับข้าว

เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียว พ่อของโจวเสี่ยวหลี่ก็เดินสายชนแก้วจนครบแล้ว เมื่อถึงตาของโจวเต๋อหงที่จะเดินสายบ้าง พ่อของโจวเสี่ยวหลี่ที่ดื่มเหล้าไปเกือบครึ่งชั่งใบหน้าก็แดงก่ำ “เต๋อหง นายรอแป๊บนะ ในฐานะที่ฉันเป็นอาเล็กของพวกนาย ขอโชว์เพลง ‘หยวนเหมินจั่นจื่อ’ สักหน่อย”

พ่อของโจวเสี่ยวหลี่พูดพลางใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ก่อนจะเริ่มร้องเพลงละครเหอเป่ยปังจื่อตามทำนองพื้นบ้านของแถบชางผิง เป็นช่วงที่หยางเหยียนเจาขับร้องในเรื่อง ‘หยวนเหมินจั่นจื่อ’ “ได้ยินข่าวคราวแม่ผู้ให้กำเนิดมาเยือน~”

คนที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ในห้องต่างหยุดมือ คนที่กำลังคุยกันต่างเงียบเสียง ทุกคนตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ “ลูกจึงสั่งให้ทหารมัดเขาไว้หน้าค่าย ถามแม่ว่าจะให้ลูกฟันเขาหรือไม่~ ว่าควรหรือไม่!”

จังหวะทอดเสียงสี่คำสุดท้ายนั้นทั้งสูงทั้งใส พ่อของโจวเสี่ยวหลี่ที่เคาะโต๊ะอยู่ยกมือขึ้นแล้วตบลงบนโต๊ะอย่างแรง “ควรหรือไม่?” ทุกคนหัวเราะร่าและขานรับอย่างพร้อมเพรียงกัน “ควร!”