บทที่ 1602 แสบคอ

โต๊ะกลางคังมีขนาดเล็กเกินกว่าจะรองรับเด็กสิบกว่าคนได้ หลี่เสี่ยวจู๋จับจองที่นั่งได้เป็นคนแรก ส่วนเด็กอีกหกคนที่ตามมาติดๆ ต่างเบียดเสียดกันนั่งลงรอบโต๊ะ เด็กอีกห้าหกคนที่แย่งที่นั่งไม่ทัน บางคนก็พยายามเบียดเข้ามา บางคนก็เริ่มลงไม้ลงมือดึงน้องชายหรือผลักพี่ชายของตัวเอง

“เฮ้อ ฉันนี่มันเก่งจริงๆ เลย!” หลี่เสี่ยวจู๋นั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโต๊ะกลางคัง มองดูความวุ่นวายตรงหน้าพลางถอนใจอย่างภาคภูมิใจ

“จะเอาหมวกหัวเสือของเธอคืนไหม?” โจวเสี่ยวหลี่ถือหมวกที่หล่นตอนหลี่เสี่ยวจู๋กลิ้งตัวเข้ามา “เอาค่ะ รีบส่งมาให้หนูเร็ว” หลี่เสี่ยวจู๋ยื่นมือไป แต่โจวเสี่ยวหลี่กลับไขว้มือที่ถือหมวกไปไว้ข้างหลัง “ฉันไม่ได้ที่นั่งก็เพราะมัวแต่เก็บหมวกให้เธอนี่แหละ หมวกใบนี้คืนให้เธอได้ แต่เธอต้องยกที่นั่งให้ฉัน”

“ไม่เอาค่ะ น้าถือไว้ให้หนูไปก่อนแล้วกัน” หลี่เสี่ยวจู๋ไม่มีทางยอมแลกเด็ดขาด ยังไงหมวกใบนี้ก็ต้องกลับมาอยู่บนหัวเธออยู่ดี

“ทำไมเธอทำแบบนี้ล่ะ? ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอนะ!” เมื่อแลกไม่สำเร็จ โจวเสี่ยวหลี่จึงใช้ลำดับอาวุโสมากดดัน แต่ประเด็นคือหลี่เสี่ยวจู๋ไม่หลงกลมุกนี้เลย “ใช่ค่ะ ผู้ใหญ่ต้องทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่ ในเมื่อน้าเป็นผู้ใหญ่ ก็ยิ่งไม่ควรแย่งที่นั่งของเด็กนะคะ”