บทที่ 1601 กระเพาะปัสสาวะหมู

หลี่เสี่ยวจู๋ผู้ที่ทำอะไรก็อยากจะชนะและไม่ยอมเสียเปรียบใคร เจอเข้ากับความพ่ายแพ้ครั้งแรกในชีวิต เสียงร้องไห้ของเธอจึงเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความไม่ยอมจำนน

หลี่เซี่ยงตงมองดูเธอที่ร้องไห้จ้าแล้วรู้สึกสงสารเพียงสามส่วน ส่วนอีกเจ็ดส่วนที่เหลือคือความรู้สึกที่ว่า ‘แพ้ก็ดีแล้ว’ ยิ่งแพ้ย่อยยับเท่าไหร่ยิ่งดี! เขาเป็นห่วงจริงๆ ว่าถ้าเกิดชนะขึ้นมา แล้วดันไปติดใจจนกลายเป็นนักพนันตัวน้อยในอนาคตจะทำอย่างไร? ถ้าวันหนึ่งนักพนันตัวน้อยคนนี้เติบโตขึ้นหรือติดการพนันงอมแงม ต่อให้หลี่เซี่ยงตงเก็บหอมรอมริบสมบัติไว้มากแค่ไหนก็คงไม่พอให้ล้างผลาญเล่น เพราะฉะนั้น การที่เธอแพ้น่ะดีแล้ว!

“หยุดร้องได้แล้วน่า ก่อนจะเล่นพวกเราไม่ได้ตกลงกันไว้เหรอว่าแพ้ถือเป็นเรื่องของน้า ไม่ให้หนูต้องรับผิดชอบอะไรสักหน่อย” โจวเต๋อหมิงเริ่มนึกเสียใจที่ปากพล่อยรั้งเด็กทั้งเจ็ดคนไว้ และเสียใจยิ่งกว่าที่ยอมสละที่นั่งของตัวเองเพื่อเอาใจหลานสาว

บนโต๊ะไพ่มีเพียงคู่หูของหลี่เสี่ยวจู๋เท่านั้นที่ยังดูปกติ เพราะเขาก็แพ้เหมือนกัน แต่คนชนะอีกสองคนนั้นกลับไม่เป็นเช่นนั้น การเล่นไพ่ชนะเด็กจนร้องไห้น่ะไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจเลยสักนิด ถ้าข่าวแพร่ออกไปที่บ้าน พวกเขาคงโดนอบรมแน่ ยิ่งเห็นพ่อของเด็กยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งสองคนยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนและอึดอัดจนบอกไม่ถูก ในใจสาบานกับตัวเองเลยว่า ต่อไปจะไม่เล่นไพ่กับเด็กคนไหนอีกเด็ดขาด โดยเฉพาะการเล่นแบบมีเดิมพัน!

หลี่เซี่ยงตงโบกมือให้หลี่เสี่ยวไห่และคนอื่นๆ ที่ยืนมุงอยู่ขยับออกไป แล้วลงมืออุ้มลูกสาวที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่ขึ้นมาเขย่าเบาๆ เพื่อปลอบใจ