บทที่ 161 อยากรีบกลับไปดูให้เห็นกับตา

หลี่เซี่ยงตงหรี่ตามองตามนิ้วของโหวซานไป ขนหัวลุกซู่ขึ้นมาทันที! ภาพที่เห็นเบื้องหน้า ไกลออกไปมีเงาคนสวมชุดขาวราวสองสามสิบคน ยืนเรียงหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบอยู่ที่หัวไร่ข้าวโพด เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “เชี่ย!”

อาเจ๋อที่นั่งอยู่ข้างหน้าได้ยินเสียง ก็หันกลับมาถาม “มีอะไรเหรอตงจื่อ?” พอเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของหลี่เซี่ยงตงและโหวซาน เขาก็รีบตะโกน “น้าเจิ้ง หยุดรถเร็ว!”

“ฮูว~” น้าเจิ้งดึงบังเหียน รถลาหยุดกึกอยู่กับที่ พอรถหยุด หลี่เซี่ยงตงและโหวซานถึงได้สติกลับมา “รีบไปครับน้าเจิ้ง อย่าหยุด!”

“น้าเจิ้งรีบไปเร็วเข้า!”

อาเจ๋อมึนตึ๊บ “พวกนายเป็นอะไรกันเนี่ย?” น้าเจิ้งเองก็งง แกไม่เข้าใจว่าเจ้าหนุ่มชาวเมืองสองคนนี้จะตกใจกลัวอะไรนักหนา โหวซานไม่ได้ตอบคำถามอาเจ๋อ เขาหลับตาปี๋ตัวสั่นงันงกไปแล้ว หลี่เซี่ยงตงข่มความกลัว ชี้มือไปที่กลุ่มเงาคนชุดขาวทางขวาหน้าไกลๆ โน่น อาเจ๋อหันมองตามแล้วชะงัก ขยี้ตาแล้วเพ่งมองอีกครั้ง คราวนี้ขวัญหนีดีฝ่อจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง!