บทที่ 162 เรื่องมันก็เป็นซะอย่างนี้~

รับซื้อจิ้งหรีดเสร็จสิ้น จ่ายเงินเรียบร้อย หลี่เซี่ยงตงยืดเส้นยืดสาย รับกระบวยน้ำเต้าจากอาเจ๋อมาดื่มน้ำอึกใหญ่ไปหลายคำ ถึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาส่งกระบวยต่อน้ำให้โหวซานที่ยืนรออยู่ข้างๆ แล้วหันไปถามหวังเอ้อร์ขุย “อาหวังไม่อยู่บ้านเหรอ?”

พอได้ยินคำถาม หวังเอ้อร์ขุยชายร่างใหญ่แห่งซานตงที่ตบคนสลบได้ด้วยฝ่ามือเดียว ก็เกิดอาการบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย เขาหน้าแดงก่ำอธิบายว่า “อีกไม่กี่วันฉันจะแต่งเมียแล้ว ตอนนี้ที่บ้านยังเตรียมของไม่ครบ พ่อเลยเข้าเมืองไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง”

“นายจะแต่งเมียแล้วเหรอ? เรื่องมงคลนี่นา!” หลี่เซี่ยงตงได้ยินว่าหวังเอ้อร์ขุยกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสี่เรื่องมงคลใหญ่ของชีวิต ก็รู้สึกยินดีกับอีกฝ่าย เขาหวังว่าหวังเอ้อร์ขุยจะได้ภรรยาที่ดี เพราะบทบาทของภรรยาในครอบครัวนั้นสำคัญยิ่ง ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคำกล่าวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงว่า ‘ภรรยาดีสามีไร้ภัยพาล’ และ ‘รับภรรยาไม่ดีล่มจมสามชั่วคน’

“เรื่องมงคลนี่เอ้อร์ขุย ยินดีด้วยนะ”

“ยินดีด้วยนะเอ้อร์ขุย” โหวซานและอาเจ๋อรีบกล่าวแสดงความยินดี ข่าวปุบปับนี้ทำเอาทั้งคู่อิจฉาตาร้อน โดยเฉพาะโหวซานผู้คลั่งไคล้การมีเมีย แม้อายุจะยังไม่ถึงเกณฑ์แต่งงาน แต่ในความฝันเขาแต่งไปหลายรอบแล้ว เขาคิดเอาเองว่าตนเป็นผู้เจนจัดในสังเวียนรัก จึงลากหวังเอ้อร์ขุยไปกระซิบกระซาบสอนมวยที่นอกบ้าน