บทที่ 163 กลัวเขาจะไม่กล้ากินน่ะสิ

หลี่เซี่ยงตงดึงโหวซานที่คุกเข่าอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้น ยิ้มพลางปัดฝุ่นที่หัวเข่าให้ “นั่งรถลานานจนขาอ่อนเลยสินะ ทำไมไม่ระวังหน่อย เป็นอะไรไหม?” โหวซานเกาะรถลาทรงตัวสักพัก แล้วค่อยๆ ยกขาขยับไปมา “ไม่เป็นไรแล้วพี่ตง” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

“อืม พี่ตง...” โหวซานกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นอาเจ๋อที่เพิ่งลงจากรถลาล้วงเงินหนึ่งหยวนออกมาจากกระเป๋า เขาพุ่งเข้าไปขวางหน้าอาเจ๋อทันที “นายอยากจะลองดีกับฉันเหรอ?”

“เป็นบ้าอะไรของนาย” อาเจ๋อขมวดคิ้ว พยายามจะเดินเลี่ยงโหวซาน

โหวซานกางแขนขวางทางไว้ “ถ้านายกล้าเอาเงินหนึ่งหยวนนี่มาให้ฉันเป็นอั่งเปา (แต๊ะเอีย) ล่ะก็ วันนี้ฉันไม่จบกับนายแน่!”

“หลบไป!” อาเจ๋อผลักโหวซานออกไปให้พ้นทาง แล้วเดินไปหาน้าเจิ้ง “น้าเจิ้ง นี่ค่ารถครับ” น้าเจิ้งยิ้มรับเงินเก็บใส่กระเป๋า