บทที่ 164 ความมุ่งมั่นของโหวซาน

เพื่อให้เกาซินหมินกินไก่ได้อย่างสบายใจ หลี่เซี่ยงตงต้องยอมเหนื่อยวิ่งไปส่งให้รอบหนึ่ง เมื่อเขากลับมาที่ตู้พักผ่อน อาเจ๋อที่เปลี่ยนกะมาพักกำลังนั่งคุยกับโหวซานอย่างออกรส “คุยอะไรกันอยู่? ดูมีความสุขเชียว”

โหวซานดึงหลี่เซี่ยงตงเข้ามาในห้องพักให้นั่งลง แล้ววิ่งไปดูลาดเลาหน้าประตูห้องซ้ายขวา พอเห็นว่าทางสะดวกก็กลับมาหัวเราะร่า “พวกวังเฉิงฮ่าวรอบนี้ขาดทุนยับเยินแน่!” หลี่เซี่ยงตงเข้าใจทันที “เรื่องจิ้งหรีดเหรอ?”

โหวซานพยักหน้าหงึกๆ “ใช่พี่ เมื่อกี้ตอนปลอดคน ฉันกับอาเจ๋อแอบไปเปิดกระสอบพวกมันดู จิ้งหรีดที่รับซื้อมาคละเกรดมั่วซั่วไปหมด ดูท่าพวกมันจะไม่รู้เรื่องจริงๆ” หลี่เซี่ยงตงยักไหล่ “พวกนายอย่าเพิ่งดีใจไป ฉันบอกแล้วไงว่าอย่างมากก็แค่โดนกดราคา ไม่ถึงกับขาดทุนหรอก”

“ไม่หรอกพี่ รอบนี้พวกมันขาดทุนแน่” อาเจ๋อทำหน้าตื่นเต้น “พวกมันแอบเลียนแบบเราใช้กระบอกไม้ไผ่ แต่เรียนมาแค่ผิวเผิน”

“ตงจื่อ นายไม่รู้อะไร เมื่อกี้ฉันรื้อดูในกระบอกไม้ไผ่ พวกมันยัดสำลีแน่นเกินไป แถมแตงกวาแท่งก็ไม่ได้กดให้ดี หล่นลงไปกองก้นกระบอกหมด”