บทที่ 165 รีบออกไปเดี๋ยวนี้!

หลี่เซี่ยงตงเดาใจข่งจ้าเย่าไม่ถูก จึงเก็บความสงสัยไว้ก่อน ตั้งหน้าตั้งตาช่วยโหวซานและอาเจ๋อขนกระสอบกับกล่องจิ้งหรีดเข้าบ้าน โหวซานกับอาเจ๋อวางของเสร็จ ก็หยิบชามตะเกียบมาร่วมวงกินข้าวเช้ากับหลี่เซี่ยงตงและลุงซุนจิ้งหรีดอย่างรู้หน้าที่ เดี๋ยวนี้เวลาเอาจิ้งหรีดมาขาย พวกเขาก็ฝากท้องมื้อเช้ากับมื้อเที่ยงไว้ที่บ้านลุงซุนนี่แหละ เหตุผลแรกคือลุงซุนแกเช็คของละเอียดยิบ เสียเวลานาน เหตุผลที่สองคือประหยัดเงิน ยังไงลุงซุนก็ได้กำไรไปเยอะ แกไม่หวงข้าวปลาอาหารแค่นี้หรอก กินเสร็จ หลี่เซี่ยงตงก็ขอตัวไปงีบที่ห้องในตามธรรมเนียม ปล่อยให้โหวซานกับอาเจ๋อเป็นลูกมือลุงซุน

“ตงจื่อ ตื่นมากินข้าวเที่ยงได้แล้ว” หลี่เซี่ยงตงถูกอาเจ๋อปลุก เขาลุกไปล้างหน้าที่ลานบ้าน แล้วมานั่งประจำโต๊ะเตรียมกินข้าว เมนูวันนี้คือบะหมี่น้ำใสคนละชาม บนโต๊ะมีผักดองคลุกน้ำมันงาวางแกล้มอยู่ครึ่งชาม ลุงซุนหาเงินได้ไม่น้อย แต่แกตัวคนเดียวเลยไม่พิถีพิถันเรื่องกิน ครัวเล็กหน้าบ้านแทบไม่มีเครื่องปรุงหรือกับข้าวอะไรเลย

“ลุงซุน ลุงหาเงินได้ตั้งเยอะจะเก็บไว้ทำไมครับ? อย่างน้อยก็น่าจะออกไปซื้อกับข้าวดีๆ กินบ้างนะ” โหวซานซดบะหมี่เสียงดัง ซู๊ด กลืนลงคอแล้วเงยหน้ายิ้ม “ลุงซุนแกเก็บเงินไว้ขอเมียใหม่ให้พวกเราเรียกว่าป้าซุนไง” ลุงซุนถลึงตาใส่โหวซานปากเสีย “ข้าครึ่งตัวลงโลงไปแล้ว จะเอาอารมณ์ที่ไหนไปหาเมีย?” อาเจ๋อหัวเราะ “ลุงซุนเพิ่งสี่สิบต้นๆ เอง จะรีบลงโลงไปไหนครับ? ถ้าลุงครึ่งตัวลงโลง งั้นพวกผมสามคนก็คงถูกฝังถึงหัวเข่าแล้วมั้ง? วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ลุงหาคู่ชีวิตสักคนจะเป็นไรไป? ใครจะกล้านินทา?”

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าเห็นด้วย ตราบใดที่ไม่ไปคว้าสาวรุ่น 18 มาทำเมีย หาคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ใครจะไปว่าอะไรได้ พวกเขาคลุกคลีกับลุงซุนมาพักใหญ่ พอจะรู้เรื่องราวในอดีตของแกบ้าง แกก็น่าสงสารเหมือนกัน สมัยหนุ่มๆ ลุงซุนเคยมีภรรยา แต่สุขภาพไม่ค่อยดี แต่งงานกันหลายปีไม่มีลูก สุดท้ายภรรยาก็จากไป พอลุงซุนเริ่มทำใจได้ ก็ดันเกิดกระแสการปฏิวัติวัฒนธรรม ฐานะทางบ้านแกไม่ดี (อาจหมายถึงเป็นเจ้าที่ดินหรือชนชั้นนายทุนเก่า) คนอื่นพากันหลบหน้าหนีหาย ใครจะอยากกระโดดลงกองไฟแต่งกับแกล่ะ ลากยาวมาจนป่านนี้ แกเลยกลายเป็นชายโสดผู้โดดเดี่ยว นอกจากบ้านสองห้อง ก็มีแค่ไหจิ้งหรีดเต็มบ้านเป็นเพื่อน

ลุงซุนยิ้มบางๆ “ข้าไม่สนขี้ปากชาวบ้านหรอก แต่คนเราชีวิตมันสั้น พอผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนครบ รสชาติชีวิตมันทำให้ยังมีคนและเรื่องราวที่วางไม่ลง พวกเอ็งยังหนุ่มยังแน่น ตอนนี้ยังไม่เข้าใจหรอก เดี๋ยวโตไปก็เข้าใจเอง” อาเจ๋อกับโหวซานไม่เข้าใจจริงๆ แต่หลี่เซี่ยงตงซาบซึ้งดี ทำไมคนแก่ชอบเล่าความหลัง ก็เพราะใจยังผูกพันกับอดีตไงล่ะ ตอนแรกเขานึกว่าที่ลุงซุนอยู่คนเดียวเพราะปัญหาสังคมภายนอก ไม่นึกว่าลุงแกจะเป็นคนรักมั่นคงขนาดนี้ คนรักมั่นคงนี่ดีนะ คนแบบนี้มักจะมีคุณธรรมและขอบเขตในการใช้ชีวิต เขาชอบคบหากับคนแบบนี้