บทที่ 166 วางแผนตกปลา

จริงๆ แล้วหลี่เซี่ยงตงไม่ได้อยากรู้ราคาเหรียญเงินหรอก เขาแค่ต้องการเปิดประเด็นสนทนา “ราคาเหรียญเงินน่ะเหรอ?” ลุงซุนถือแก้วปิ่นโต ขมวดคิ้วครุ่นคิด “ข้าไม่ค่อยได้สนใจราคาเหรียญเงินเท่าไหร่ เหมือนจะประมาณสี่หยวนมั้ง เอ็งถามทำไม?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ไม่มีอะไรครับ แค่ถามดูเฉยๆ”

วงการของเก่าก็มีลำดับขั้นความเหยียดเหมือนกัน คนที่เล่นเฟอร์นิเจอร์โบราณ ภาพวาด หรือเครื่องเคลือบอย่างลุงซุน ย่อมมองพวกเล่นเหรียญเงินว่าอยู่คนละชั้น แกจิบน้ำอย่างไม่ใส่ใจ แล้วบอกว่า “ถ้าอยากรู้ราคาที่แน่นอน เอ็งลองไปเดินดูแถววัดเป้ากั๋วสิ เดี๋ยวก็รู้เอง”

“รับทราบครับลุงซุน แล้วนอกจากวัดเป้ากั๋ว ลุงรู้ไหมครับว่าที่ไหนพอจะรับซื้อเหรียญเงินได้บ้าง?” หลี่เซี่ยงตงรู้อยู่แล้วว่าในอนาคตวัดเป้ากั๋วจะกลายเป็นตลาดแสตมป์และเหรียญกษาปณ์ แต่ตอนนี้มันยังไม่ใช่น่ะสิ แถววัดเป้ากั๋วตอนนี้แทบไม่มีแผงขายของ อีกอย่างคนที่กล้าเสี่ยงออกมาตั้งแผงก็ต้องหวังกำไร เขาไม่อยากโดนพ่อค้าพวกนั้นขูดรีด ที่สำคัญเขามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

ลุงซุนส่ายหน้า “ที่อื่นข้าก็ไม่รู้แล้ว ข้าไม่ได้เล่นเหรียญ จะไปสนใจทำไม”

“อะแฮ่ม~” หลี่เซี่ยงตงเห็นลุงซุนไม่รับมุก เลยกระแอมแก้เก้อสองที “ลุงซุนครับ ลุงทำธุรกิจจิ้งหรีดรุ่งเรืองขนาดนี้ ต้องรู้จักนักเลงจิ้งหรีดเยอะแน่ๆ ผมว่าคนพวกนี้น่าจะมีเหรียญเงินเก็บไว้นะครับ ลุงพอจะ...”