บทที่ 167 หลี่เสี่ยวเทาบากหน้ามาขอความช่วยเหลือ

หลี่เซี่ยงตงยืนคุยกับอาเจ๋อที่หน้าประตูบ้านอยู่ครู่หนึ่ง แล้วไล่อีกฝ่ายให้รีบกลับไปพักผ่อน เขาผลักประตูเข้าบ้าน เห็นในลานบ้านมีเพียงหลี่เสี่ยวไห่และหลี่เสี่ยวปอนั่งยองๆ เอาหัวชนกัน หัวเราะคิกคักพลางเอาไม้เขี่ยรังมดเล่น ทั้งสองเล่นกันอย่างตั้งใจมาก เขาเดินเข้าไปเตะก้นหลี่เสี่ยวไห่เบาๆ “อาสาม”

“พ่อกลับมาแล้ว” หลี่เสี่ยวไห่ดีใจวิ่งวนรอบตัวพ่อ พยายามเอื้อมมือจะตะกุยกระเป๋าสะพาย ชัดเจนว่ากำลังหาของกิน หลี่เซี่ยงตงก้มตัวกดหัวลูกชายไว้ “เลิกวิ่งวนได้แล้ว ไม่มีของกินอะไรทั้งนั้น”

“อ๋อ~” พอรู้ว่าไม่มีของกิน หลี่เสี่ยวไห่ก็เลิกสนใจพ่อ ลากหลี่เสี่ยวปอกลับไปเขี่ยรังมดเล่นต่อ “กลับมาแล้วเหรอ” โจวอวี้ฉินเปิดประตูยิ้มกวักมือเรียก หลี่เซี่ยงตงเดินตามภรรยาเข้าห้องอย่างว่าง่าย แล้วโยนกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ “เงินอยู่ในนั้น เธอนับเอาเองนะ”

โจวอวี้ฉินหยิบเงินออกมานับอย่างเบิกบานใจ ปากก็ถามไปด้วย “ข้างนอกไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม?”

“ไม่มี พี่ก็กลับมาครบสามสิบสองประการนี่ไง” มือไม้หลี่เซี่ยงตงเริ่มอยู่ไม่สุข โอบกอดลูบไล้ภรรยา จนโดนโจวอวี้ฉินตีเพียะเข้าให้ถึงยอมปล่อยมือ “ลูกสาวอยู่ห้องข้างๆ เหรอ?”