บทที่ 168 ศึกตะลุมบอนอาหลาน!

หลี่เซี่ยงตงได้ยินหลานชายคนรองพูดแบบนั้นก็รู้สึกอับอายจนพาลโกรธ คว้าสมุดการบ้านมาเปิดดูผ่านๆ สองหน้า จะดูมากกว่านี้ก็ไม่มีให้ดู ปิดเทอมมาตั้งนาน หลี่เสี่ยวเทาอู้งานเขียนมาได้แค่สองหน้า ยิ่งมองลายมือไก่เขี่ยเขาก็ยิ่งโมโห แม่งเอ๊ย... ลายมือห่วยแตกเหมือนเขาจริงๆ ด้วย! แต่เรื่องเสียภาพลักษณ์แบบนี้ หลี่เซี่ยงตงไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด เขาโยนสมุดการบ้านคืนใส่อกหลี่เสี่ยวเทา

"ไร้สาระ ลายมือเอ็งห่วยเองอย่ามาลากอาไปเกี่ยว สมัยอาสามเรียนหนังสือ ลายมืออาเคยได้เกียรติบัตรด้วยนะเว้ย!" หลี่เสี่ยวเทาได้ยินดังนั้นก็ตกอยู่ในห้วงความคิด พึมพำกับตัวเอง "ลายมือแบบนี้ยังได้เกียรติบัตร แล้วทำไมครูไม่ให้ผมบ้าง?" เขาเงยหน้าขึ้นตะโกนอย่างเดือดดาล "อาสาม ไม่ยุติธรรมเลย! ลายมืออาขนาดนี้ยังได้รางวัล ทำไมครูผมถึงบอกว่าลายมือผมห่วย แถมยังส่งให้เพื่อนในห้องเวียนดูจนผมโดนหัวเราะเยาะด้วย!"

??? หลี่เซี่ยงตงรู้สึกเหมือนเศษเสี้ยวความทรงจำผุดขึ้นมาในหัว หน้าแดงระเรื่อถามหลี่เสี่ยวเทา "ครูพวกเอ็งแซ่หลิวใช่ไหม? อายุห้าสิบกว่า ใส่แว่น ตัวผอมๆ แห้งๆ" หลี่เสี่ยวเทาทำหน้าตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประจบสอพลอ "อาสาม ไม่นึกว่าอาจะรู้จักครูหลิวของเรา งั้นอาไปช่วยพูดให้ผมหน่อยสิ การบ้านเยอะขนาดนี้ผมทำไม่ทันจริงๆ"

เชี่ยเอ๊ย... จริงด้วยเรอะเนี่ย! โรงเรียนมีครูตั้งเยอะ ไม่นึกว่าสองอาหลานจะตกอยู่ในกำมือคนคนเดียวกัน! หลี่เซี่ยงตงนึกถึงวีรกรรมสมัยเรียนของตัวเอง ก็ตะโกนด้วยความอับอายปนโมโห "อากับครูเอ็งไม่สนิทกันโว้ย ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้~!" หลี่เสี่ยวเทายืนงงเป็นไก่ตาแตก "อาสามเป็นอะไรครับ? ผมทำอะไรให้อาโกรธ?"

"ไม่เกี่ยวกับเอ็ง" หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียงเตา เขาพูดอย่างหมดแรง "อาแค่รู้สึกเหมือนโดนบูมเมอแรงปาใส่หัวก็เท่านั้น" หลี่เสี่ยวเทาได้ยินคำว่าบูมเมอแรง หูผึ่งทันที ของเล่นนี่นา! เขาฉีกยิ้มกว้างถามทันควัน "อาสาม บูมเมอแรงอยู่ไหน? เอามาให้ผมเล่นหน่อยสิ"