บทที่ 169 สมุดการบ้านของผม!

ตอนนั้นเอง โจวอวี้ฉินที่กำลังช่วยทำงานอยู่ก็มองหลี่เสี่ยวเทาแล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า “อาสามเขาแค่แหย่เล่นหรอกน่า ไหนเล่าซิว่าพูดอะไรออกมา พูดให้พวกเราฟังหน่อย” พี่สะใภ้ใหญ่ข้างๆ ก็ดุสมทบ “ไปทำให้อาสามโมโหเรื่องอะไรอีกฮึ? รีบพูดมาให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้!” หลี่เสี่ยวเทาทำหน้าไม่ยอมรับ แย้งแม่เสียงแข็ง “ผมเปล่านะ! ที่พูดไปเป็นความจริงทั้งนั้น! อาสามไม่มีเหตุผล เขาแค่อยากจะหาเรื่องตีผม!”

แม่หลี่หัวเราะ “งั้นเอ็งก็ลองเล่ามาสิ ความจริงที่ว่าคืออะไร?”

“ผมบอกว่า...” หลี่เสี่ยวเทาเพิ่งจะอ้าปาก หลี่เซี่ยงตงก็รีบตะโกนแทรก “หุบปาก! หุบปากเดี๋ยวนี้เลย!” เขาไม่อยากให้เรื่องหน้าแตกของตัวเองถูกหลี่เสี่ยวเทาเอามาประจานต่อหน้าธารกำนัลอีกรอบ

“ผมจะพูด ผมจะให้ย่าช่วยตัดสิน” หลี่เสี่ยวเทาดึงชายเสื้อแม่หลี่ ตั้งท่าจะอธิบายเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ได้ หลี่เซี่ยงตงกัดฟันกรอด ขู่เสียงเขียว “ถ้าเอ็งยอมหุบปาก เรื่องระหว่างเราถือว่าจบกัน” หลี่เสี่ยวเทาได้ยินคำว่าจบกัน ก็หันไปมองหน้าดำทะมึนของหลี่เซี่ยงตงแล้วถาม “อาสามพูดคำไหนคำนั้นแน่นะ?”

“วางใจได้! ขอแค่เอ็งไม่พูดเรื่องเมื่อกี้ อาจะยอมปล่อยไปสักครั้ง” หลี่เซี่ยงตงกลัวพวกแม่หลี่จะแอบถามทีหลัง เลยกำชับอีกรอบ “ใครถามก็ห้ามพูด เข้าใจไหม?”