บทที่ 170 ทำร้ายจิตใจกันไปมา

หลี่เสี่ยวจู้เห็นพี่ชายถอดกางเกงนอนคว่ำบนเตียงเตา ก็ปรบมือหัวเราะชอบใจ “แม่... ตีพี่จาย...” โจวอวี้ฉินไม่สนใจลูกชาย เธอคุกเข่าข้างหนึ่งบนเตียงเตา โน้มตัวไปคว้าลูกสาวที่นั่งหัวเราะคิกคักอยู่ด้านใน ลากตัวมาที่หัวเตียง อาศัยจังหวะที่ลูกยังตั้งตัวไม่ติด เธอดึงกางเกงลูกสาวลงแล้วฟาดฝ่ามือลงไปทันที

“ยังจะหัวเราะอีก!” พูดจบก็ฟาดซ้ำไปอีกที “วันหลังยังจะกล้าฉีกสมุดการบ้านพี่ชายอีกไหม?” หลี่เสี่ยวจู้ถูกกดอยู่กับที่นอน โดนตีไปสองทีก็แผดเสียงร้องไห้จ้า “พ่อ... พ่อจ๋า...”

หลี่เสี่ยวไห่เห็นแม่ตีแมะแรกใส่น้องสาว ก็รู้ตัวทันทีว่าเป้าหมายไม่ใช่ตน เขารีบดึงกางเกงขึ้น ปีนลงจากเตียงแล้ววิ่งตีนเปล่าออกไป ชนเข้ากับหลี่เซี่ยงตงที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาพอดี หลี่เสี่ยวไห่ฟ้องทันที “พ่อ แม่ตีน้อง น้องร้องไห้ใหญ่เลย”

“พ่อเห็นแล้ว” หลี่เซี่ยงตงหิ้วคอเสื้อลูกชายจับโยนกลับไปบนเตียงเตา หลี่เสี่ยวจู้ที่โดนไปสองฝ่ามือ พอเห็นพ่อเข้ามาก็ยิ่งแหกปากร้องดังกว่าเดิม! “ไม่ร้องนะลูก” หลี่เซี่ยงตงรับลูกสาวมาจากมือโจวอวี้ฉิน ใส่กางเกงให้เรียบร้อย แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าบนเตียงมาซับน้ำตาให้

โจวอวี้ฉินกำลังจะบ่นว่าสามีชอบยุ่งไม่เข้าเรื่อง แต่แม่หลี่ที่อยู่เรือนหลักได้ยินเสียงหลานร้อง ก็รีบพากันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง แม่หลี่เห็นหลานสาวคนเล็กร้องไห้จนตัวโยน ก็รีบถาม “เป็นอะไร? เดินชนหรือหกล้ม?” หลี่เสี่ยวไห่ยืนอยู่บนเตียงตอบแทน “แม่ตีน้องจนร้องไห้ครับ”