บทที่ 1610 เรื่องของน้ำใจและความสัมพันธ์

เมื่อบ้านของตัวเองไม่ยอมให้เลี้ยง หลี่เสี่ยวจู๋จึงหันไปเล็งบ้านใหญ่แทน เธอคิดว่าในเมื่อมีแรงงานฟรีอย่างหลี่เสี่ยวเทาและคนอื่นๆ อยู่ทั้งที ถ้าไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์ก็น่าเสียดาย “ได้ไหมคะ?” หลี่เสี่ยวโปสนใจข้อเสนอนี้มาก ความฝันเดิมที่อยากเป็นคนเลี้ยงแกะต้องพังทลายลง การเปลี่ยนมาเป็นคนเลี้ยงหมูแทนก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

“จะไปได้ยังไง? ไม่ได้!” นี่คือคำปฏิเสธจากคุณแม่หลี่ “ทำไมล่ะคะย่า?” หลี่เสี่ยวโปยังไม่ยอมแพ้ พยายามจะหาทางโน้มน้าว

คุณแม่หลี่ปฏิเสธซ้ำ “หมูน่ะกลิ่นมันแรง อุจจาระปัสสาวะก็เยอะ ยิ่งอากาศอุ่นขึ้นมาจะเป็นยังไง? กลิ่นเหม็นคงฟุ้งไปทั่วครึ่งตรอก แมลงวันแมลงหวี่คงบินว่อน แล้วคนในบ้านจะอยู่กันยังไง?”

“อีกอย่าง ในเมืองมีกฎหมายระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามเลี้ยงหมูในเขตตัวเมือง บ้านเรามีรั้วรอบขอบชิดถึงได้แอบเลี้ยงไก่ได้สองตัว ส่วนบ้านอื่นในตรอกที่เลี้ยงไก่ ใครบ้างล่ะที่ไม่ต้องแอบเลี้ยง? พวกหลานยังอยากจะเลี้ยงหมูอีกเหรอ?”

“ถ้ากลิ่นเหม็นมันฟุ้งออกไปจนตำรวจ สถานีอนามัย คณะกรรมการชุมชน หรือสำนักงานเขตบุกมาถึงบ้าน ไม่ใช่แค่หมูจะถูกยึดไปหรอกนะ คนอาจจะต้องโดนพาตัวไปด้วย แล้วตอนที่ตำรวจมาจับคนน่ะ ใครจะออกไปรับหน้าแทนพวกหลาน?” ตอนที่พูดประโยคสุดท้าย คุณแม่หลี่จ้องไปที่หลี่เสี่ยวจู๋ซึ่งเป็นต้นคิดเรื่องเลี้ยงหมู ที่เธอบอกว่าตำรวจจะมาจับคนเป็นเพียงแค่การขู่ จริงๆ แล้วเต็มที่หมูก็แค่ถูกยึด คนอาจจะโดนตำหนิและอบรมสั่งสอน แย่ที่สุดก็แค่โดนปรับเงิน ไม่มีทางร้ายแรงถึงขั้นถูกจับเข้าสถานีตำรวจแน่