บทที่ 1609 พวกพี่กลัวเหม็นและเหนื่อยไหม?

“คอกหมูน่ะช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าฉันจะซื้อลูกหมูมาตัวหนึ่ง แล้วให้ลูกกอดนอนทุกวันเอาไหม?”

คำพูดของโจวอวี้ฉินนั้นหลี่เสี่ยวจู๋เข้าใจดี มันคือการปฏิเสธแบบอ้อมๆ นั่นเอง เธอไม่ได้งอแง ไม่ได้อาละวาด เพียงแค่ถามด้วยความสงสัยว่า “แม่คะ บอกหนูหน่อยได้ไหมคะว่าทำไมถึงไม่ได้?”

โจวอวี้ฉินอธิบายอย่างใจเย็น “คอกหมูหลังบ้านคุณตาของลูกน่ะเหม็นแค่ไหนลูกก็รู้ แล้วหมูที่ฉี่และถ่ายมูลทุกวันน่ะ ใครจะเป็นคนจัดการ?”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง” หลี่เสี่ยวจู๋เข้าใจแล้วจึงพยักหน้า

“งั้นไม่สร้างคอกหมูที่บ้านเราแล้วก็ได้ค่ะ ถ้าเหม็นเราก็แค่เอามืออุดจมูก ส่วนแม่ต้องทำกับข้าวให้พวกเรากินทุกวัน แถมยังต้องทำความสะอาดบ้านอีก ถ้าแม่เหนื่อยหนูจะเป็นห่วงค่ะ” โจวอวี้ฉินพอใจมาก “นับว่าลูกยังมีน้ำใจนะ” หลี่เสี่ยวจู๋แย้งขึ้นทันที “ไม่ใช่แค่นับว่ามีค่ะ น้ำใจหนูมีเยอะแยะเลยต่างหาก”